Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1609/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej G.M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
W ocenie Sądu sytuacja finansowa skarżącej nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca posiada stały dochód miesięczny w wysokości około 4.000 zł z którego zaspokaja potrzeby życiowe swoje i małżonka, w tym w szczególności wydatki mieszkaniowe i żywieniowe. Nadto Sąd wskazał, że zgodnie z twierdzeniami wnioskodawczyni jest ona w stanie z uzyskiwanych dochodów "odłożyć" określoną kwotę na okres, w którym nie uzyskuje dochodów z tytułu pracy. Ponadto Sąd podkreślił, że skarżąca nie nadesłała wyciągów z konta bankowego z dwóch ostatnich miesięcy. Podała jednak, że wyciągi bankowe złożone uprzednio przez skarżącego są nadal aktualne. Sąd wskazał także, że przy rozpatrywaniu wniosku G.M. nadesłane kserokopie wyciągów ze wspólnego konta skarżącej i jej małżonka były wyciągami za okres styczeń i luty 2013 r. Sąd podał także, że skarżąca nie wskazała jaką obecnie kwotą dysponuje na koncie bankowym. Zaś ze znajdującego się wyciągu ze wspólnego rachunku skarżącej i jej męża w Banku [...] S.A. wynika, że saldo końcowe w dniu 28 lutego 2013 r. wynosiło 7.200,12 zł. Z operacji bankowych wynika, że na ww. konto wpływały środki finansowe, które je zasilały. Skoro zatem skarżąca podała, że w jej sytuacji finansowej nic się nie zmieniło, to Sąd uznał, że konto jest stale zasilane przez dochody uzyskiwane przez wnioskodawczynię.
W ocenie Sądu z przedstawionej przez skarżącą sytuacji majątkowej nie wynika, że można ją uznać za osobę ubogą, pozbawioną środków do życia, zatem przyjąć trzeba, że skarżąca nie znajduje się w sytuacji finansowej, która kwalifikowałaby ją do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli G.M. i G.M., wskazując na bezpodstawną – ich zdaniem – odmowę dopuszczenia do udziału w postępowaniu wskazanej przez nich osoby jako pełnomocnika oraz na kwestie związane z postępowaniem organów administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest wykazanie niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania, przy czym obowiązek ten spoczywa na tym, kto o przyznanie takiej pomocy się ubiega.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielić należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażony w sprawie, że skarżąca nie wykazała by nie była w stanie ponieść we własnym zakresie kosztu ustanowienia pełnomocnika. Jak wynika bowiem z ustaleń Sądu, a czego skarżąca nie zakwestionowała, miesięczny dochód rodziny wynosi około 4.000 zł – skarżąca uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę oraz z tantiemów związanych z napisaną przez nią książką, z czego część przeznaczana jest na bieżące potrzeby utrzymania skarżącej i rodziny, a część środków oszczędzana na okres, w którym nie uzyskuje dochodów z pracy. Z wyciągu wspólnego rachunku skarżącej i jej małżonka wynika, że w dniu 28 lutego 2013 r. saldo końcowe wynosiło 7.200,12 zł. Zaś w związku z tym, że mimo wezwania skarżąca nie przedłożyła aktualnych wyciągów z rachunków bankowych, wskazując że nic się nie zmieniło, to zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w dalszym ciągu rachunek jest zasilany dochodami uzyskiwanymi przez skarżącą.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie wykazała by nie była w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania i w związku z powyższym odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nadto podkreślić należy, że skarżąca nie zakwestionowała ustaleń Sądu co do jej sytuacji majątkowej, zaś argumenty dotyczące niedopuszczenia wskazanej przez skarżącą osoby fizycznej jako jej pełnomocnika do udziału w postępowaniu oraz argumenty związane z postępowaniem organów administracji nie mogą wpłynąć na ocenę sytuacji majątkowej skarżącej pod kątem przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., zażalenie skarżącej zostało oddalone.
Odnosząc się zaś do zażalenia złożonego przez skarżącego stwierdzić należy, że podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie z treścią art. 252 § 3 P.p.s.a., postanowienie o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Natomiast zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. A zatem z brzmienia powyższego przepisu wynika, że krąg stron w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ograniczono tylko do podmiotu występującego z takim wnioskiem, a ponadto prawo do zaskarżania orzeczeń dotyczących prawa pomocy przyznano tylko tym osobom, które z wnioskiem o przyznanie tego prawa wystąpiły. Tym samym strona nie występująca z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy nie ma legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Dlatego zażalenie skarżącego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zostało odrzucone.