Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 288/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił M. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca podała, że czasowo mieszka i pracuje w Gdyni, skarżona zaś decyzja została doręczona na adres w Świnoujściu, a odbiór przesyłki potwierdził jej ojciec. Z tego też powodu z treścią decyzji zapoznała się w dniu [...] lutego 2009 r. W międzyczasie zaś miała poważne kłopoty zdrowotne i przebywała w szpitalu w G. (od [...] lutego 2009 r. do [...] marca 2009 r.).
Rozpatrując złożony wniosek Sąd I instancji zauważył, że adres na jaki została doręczona decyzja jest adresem dla doręczeń wskazanym przez skarżącą zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze. Jeżeli zatem adres ten był nieaktualny, skarżąca winna była dołożyć należytej staranności i wskazać aktualny adres do doręczeń.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o jego uchylenie wskazując, że organy administracyjne nie pouczyły jej o obowiązku wynikającym z art. 41 kpa. W związku z tym doręczenie decyzji do rąk ojca nie może być uznane za skuteczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem.
Za przywróceniem terminu w niniejszej sprawie przemawia fakt, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżąca została przez organ - wszczynający postępowanie z urzędu - pouczona, zgodnie z obowiązkiem art. 9 kpa, o treści art. 41 kpa. Skarżąca nie była więc świadoma, że ma obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. Nie wiedziała zatem, że zaniechanie poinformowania organu o czasowej zmianie miejsca zamieszkania spowoduje, że w tym czasie może nastąpić skuteczne doręczenie decyzji i rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Te zaś okoliczności wskazują, iż brak właściwego pouczenia strony mógłby prowadzić do ograniczenia konstytucyjnego prawa strony do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.