Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 928/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. M. wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skardze z "18 lutego" 2013 r. [data omyłkowa - prezentata WINB 29 marca 2013 r.; k. 2, 5 akt sądowych] S. M. (dalej skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2013 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2013 r.), którą organ odwoławczy uchylił w całości zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) nałożył na współwłaścicieli budynku – J. L. i A. L. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia istniejącego otworu okiennego w ścianie usytuowanej w granicy z działką budowlaną w budynku w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w M. do stanu zgodnego z prawem, przez montaż pustaków szklanych (luksferów) w miejscu istniejącego otworu okiennego w ścianie budynku w zabudowie szeregowej na działce nr ew. [...] obr. [...] w M. usytuowanej we wschodniej granicy nieruchomości w terminie do dnia 30 kwietnia 2013 r.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie decyzji z [...] 2013 r., ale nie uzasadniła wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Wskazał również, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący obowiązany jest - przez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - uprawdopodobnić, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego trudne do odwrócenia skutki bądź zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z 13.12.2004 r., FZ 496/04). Za niewystarczające w tym zakresie, Sąd I instancji uznał jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Wniosek skarżącej zawierał żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania okoliczności, które czyniłby go zasadnym, w związku z tym Sąd I instancji uznał, że skoro wniosek skarżącej nie został w żaden sposób uzasadniony, to brak jest podstaw do jego pozytywnego załatwienia.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła skarżąca wskazując, że wykonanie tych prac spowoduje ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości skarżącej o możliwość rozbudowy i nadbudowy budynku stanowiącego jej własność. Wskazała również, że do chwili obecnej w tej części M. nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Wystąpiła o wydanie warunków zabudowy na rozbudowę i nadbudowę domu na swej nieruchomości, co wykluczy uzyskanie takich warunków w przypadku wykonania przez Państwa L. zaskarżonej decyzji.
Wskazując na powyższe wniosła o zmianę niniejszego postanowienia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zastosował art. 61 § 3 ppsa, nie uwzględniając wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Powołany przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca składając skargę na powołaną na wstępie decyzję wniosła o jej wstrzymanie, w żaden sposób nie uzasadniając tego wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie daje podstaw do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia.
Na skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (postanowienie NSA z 8.11.2006r., II FZ 666/06). Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd.
Przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia przez stronę wniosku, nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, nawet w przypadku wystąpienia tych przesłanek, w sytuacji gdy nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia prawa (postanowienie NSA z: 9.5.2013, II OZ 331/13; 17.11.2011, II OZ 1119/11; 17.11.2010 r., II OZ 1124/10, cbosa).
Oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 230, uw. 15). Zgodnie z art. 61 § 4 ppsa postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 ppsa sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co oznacza, że strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek.
Reasumując powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie jest nie zasadne, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa postanowił jak w sentencji postanowienia.