Postanowienie NSA z 6 lipca 2006 r., II OZ 696/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 431/05 odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 26 stycznia 2006 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r., Nr DO [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie B. G. na postanowienie tego Sądu z dnia 26 stycznia 2006 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie z dnia 26 stycznia 2006 r. zostało wydane przez referendarza sądowego i stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżącemu przysługiwał sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie zażalenie, o czym został pouczony. Ponadto w odpowiedzi na zarządzenie Sądu (k.

67. wzywające do sprecyzowania, czy pismo zatytułowane jako "zażalenie" jest w istocie zażaleniem, czy też sprzeciwem od postanowienia z dnia 26 stycznia 2006 r., w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż jest to sprzeciw, skarżący w piśmie z dnia 24 lutego 2006 r. (k.
68. jednoznacznie wyjaśnił, że jest to zażalenie. Sąd uznał, iż zaskarżenie postanowień i zarządzeń w przedmiocie pomocy prawnej, wydanych przez referendarza sądowego w drodze zażalenia jest niedopuszczalne.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. G., w którym wniósł o jego uchylenie. Skarżący podniósł, że nastąpiła pomyłka w nazewnictwie środka zaskarżenia. Z uwagi na swą chorobę, pisząc zażalenie korzystał z pomocy znajomych ze wsi [...]. W zażaleniu wniósł o uwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy i przyjęcie, że pismo z dnia 2 lutego 2006 r. stanowi sprzeciw na odmowę przyznania mu zwolnienia od kosztów sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niesporne jest, że B. G. został prawidłowo pouczony przez Sąd pierwszej instancji o prawie do wniesienia "sprzeciwu" od postanowienia z dnia 26 stycznia 2006 r. wydanego przez referendarza sądowego i pomimo to swoje pismo z dnia 2 lutego 2006 r., w którym wyraził zastrzeżenia co do orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy nazwał "zażaleniem". Należy mieć na uwadze, iż jest on osobą fizyczną, korzystającą z usług profesjonalnego pełnomocnika jedynie w zakresie złożenia w jego imieniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 września 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 431/05.

Zarówno z treści pisma z dnia 2 lutego 2006 r. nazwanego "zażaleniem", jak i z zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2006 r. wynika, że skarżący nie odróżnia nazw środków zaskarżenia od orzeczenia Sądu. Jednakże pismo z dnia 2 lutego 2006 r. nazwane przez skarżącego "zażaleniem" stanowi w istocie środek zaskarżenia od postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania mu prawa pomocy, w którym wnosi o jego uchylenie i zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.

B. G. podając w piśmie z dnia 24 lutego 2006 r., stanowiącym odpowiedź na zbędne wezwanie Sądu (k. 67), że wnosi "zażalenie", miał w sposób oczywisty na myśli, iż korzysta z takiego środka zaskarżenia, jaki mu w sprawie przysługuje, stosownie do postanowień ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc w istocie ze sprzeciwu. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.