Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Wr 5/15, z wniosku J.K. o wymierzenie Radzie Miejskiej w Jelczu-Laskowicach grzywny za nieprzekazanie w terminie do sądu akt do sprawy II SA/Wr 144/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na skutek sprzeciwu J.K. od postanowienia referendarza sądowego tegoż Sądu z dnia 24 marca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd wskazał przepis art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu wywiódł skarżący domagając się jego zmiany i uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, ewentualnie uchylenia zakwestionowanego postanowienia oraz przyznania skarżącemu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Sąd pierwszej instancji wadliwie zastosował przepis art. 260 P.p.s.a. w zmienionym brzmieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlegało odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone pkt 1-10 tego przepisu. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie, jak to wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 12 maja 2016 r. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. stosując normę art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zmieniony przepis wszedł w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. i ma zastosowanie do postępowań sądowych wszczętych od tej daty, a zatem ma zastosowanie do sprawy niniejszej, gdyż wniosek o wymierzenie grzywny organowi wszczął postępowanie sądowoadministracyjne w dniu 1 października 2015 r. (data wpływu do sądu – prezentata). Powyższa zmiana zmodyfikowała m. in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Obecnie, w świetle art. 260 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis ten nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wojewódzkiego sądu, orzekającego na mocy art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., jako sąd drugiej instancji.
Mając zatem na uwadze powyższe wniesione zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 P.p.s.a.