Uzasadnienie
Zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 marca 2015 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego A. J. K. z dnia 20 lutego 2015 r. o doręczenie kopii pełnomocnictwa dla radcy prawnego upoważnionego do reprezentowania Gminy Miasta Gdańsk oraz wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2015 r. o doręczenie protokołu rozprawy.
Jak wskazano w powyższym zarządzeniu, w dniu 23 lutego 2015 r. skarżący przesłał ww. wnioski pocztą elektroniczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do usunięcia ich braków formalnych poprzez ich podpisanie, względnie nadesłanie podpisanych egzemplarzy wniosków, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosków bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 13 marca 2015 r. i w zakreślonym terminie nie zostało wykonane. W związku z powyższym, zarządzono jak na wstępie na mocy art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył A. J. K., wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy na nowo (art. 195 § 2 P.p.s.a.) lub umorzenie postępowania (art. 189 w związku z art. 183 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). W uzasadnieniu powyższego zażalenia skarżący uznał skarżone zarządzenie za nieuzasadnione i sprzeczne z ustawą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest usprawiedliwione.
Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać dalszego biegu w postępowaniu sądowym, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia lub poprawienia go w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skutkiem nie uzupełnienia powyższego braku lub jego nie poprawienia jest zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (§ 2). Stosownie z kolei do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak - Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Ponieważ skarżący, pomimo stosownego wezwania, nie uzupełnił stwierdzonego braku zastosowanie sankcji, o której mowa w przepisie art. 49 § 2 P.p.s.a. było uzasadnione.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.