Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącej L. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej z dnia 16 listopada 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bielska – Białej z dnia 5 września 2005 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 7.435,80 zł za usunięcie bez zezwolenia administracyjnego 12,15 m2 krzewów (żywopłotu) przy ulicy [...] w Bielsku - Białej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie zostały wykazane przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w tym niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi opiera się przede wszystkim na podnoszeniu faktu niewiedzy o konieczności uzyskania pozwolenia na wycięcie krzewów.
Zażalenie na to postanowienie złożyła L. B. zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 106 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącej fakty powszechnie znane Sąd winien brać pod uwagę nawet bez powoływania się na nie przez strony. W szczególności skarżąca podnosi, że jest osobą starszą, liczącą ponad 70 lat, wymagającą stałej opieki lekarskiej, której emerytura wynosi 1.887,88 zł miesięcznie, lecz w większości wydatkowana jest na niezbędne lekarstwa. W zażaleniu L. B. wniosła o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bądź przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na zażalenie uczestnicy postępowania D. i E. B. wnieśli o jego oddalenie. Podnieśli, że faktem jest, że L. B. wycięła znaczną część żywopłotu rosnącego na gruncie Skarbu Państwa świadomie i złośliwie. Jej sytuację materialną uważają zaś za bardzo dobrą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 ustawy, w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Z konstrukcji powołanej wcześniej normy prawnej wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Stanowisko Sądu pierwszej instancji w kwestii odmowy uwzględnienia wniosku jest zasadne. Skoro bowiem skarżąca nie powołała w swym wniosku okoliczności istotnych w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., to Sąd nie mógł ocenić, czy takie okoliczności w sprawie występują i ewentualnie jaki mogą mieć wpływ na uwzględnienie wniosku.
Z urzędu natomiast oceniając, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się ich zaistnienia. Strona skarżąca we wniosku nie uczyniła nic aby wykazać, że istotnie zachodzą takie przesłanki, natomiast w zażaleniu ograniczyła się do stwierdzenia, iż konsekwencje jakie wiążą się z wykonaniem skarżonej decyzji uzasadniają wstrzymanie wykonalności. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił więc stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, że strona nie wykazała we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. należy stwierdzić, iż postanowienie z dnia 7 kwietnia 2006 r. nie narusza prawa.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 106 § 4 p.p.s.a., bowiem dokonując oceny zgłoszonego wniosku brał pod uwagę całokształt materiału sprawy jak i treść wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym sformułowany w zażaleniu zarzut, że fakty powszechnie znane Sąd powinien brać pod uwagę nawet bez powoływania się na nie przez strony jest nieuzasadniony. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że ma 70 lat i jest osoba schorowaną, przy jednoczesnym nie wykazaniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może odnieść zamierzonego przez nią skutku.
Mając na uwadze, że w komparycji zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji omyłkowo określił rok wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej (wpisał 2006 r. - zamiast prawidłowo 2005 r.), na podstawie art. 156 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu w pkt 1 sprostować oczywistą omyłkę. Z całokształtu sprawy wynika bowiem, że L. B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 listopada 2005 r. Nr SKO-V 428/4814/110/05 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.