Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 1020/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi S. D. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że sam stan zdrowia skarżącego i związany z tym pobyt w szpitalu oraz udzielenie przez S. D. w dniu [...] września 2010 r. pełnomocnictwa upoważniającego do wniesienia skargi nie świadczą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, skoro w dacie upływu tego terminu skarżący nie przebywał w szpitalu od ponad dwóch tygodni.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. D. podnosząc, że okoliczności na które wskazywał we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi były usprawiedliwione (choroba i rekonwalescencja, leczenie ambulatoryjne) i przemawiały za przywróceniem terminu. Jako okoliczność wskazującą za przywróceniem terminu skarżący podniósł fakt, doręczenia skarżącemu odpowiedzi na skargę. W konkluzji wniesiono o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], została doręczona pełnomocnikowi S. D. w dniu [...] sierpnia 2010 r. Termin do złożenia skargi na powyższą decyzję upływał zatem w dniu [...] września 2010 r. Skarga na tę decyzję została natomiast nadana w dniu [...] września 2010 r., a więc z 1 dniowym uchybieniem terminu.
Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] września 2010 r. (k.9), S. D. w okresie od [...] września 2010 do [...] września 2010 r. przebywał w szpitalu.
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kryterium braku winy, wynikające z powyższych przepisów, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, takiej której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, a zatem nie wypełnił dyspozycji art. 87 § 2 p.p.s.a.
Mające charakter wyjątkowy przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 219).
Nie można zatem uznać, że choroba skarżącego uniemożliwiała mu w ustawowym terminie wniesienie skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., albowiem jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji przeszkoda uniemożliwiająca wniesienie skargi w postaci pobytu skarżącego w szpitalu trwała jedynie w okresie od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r., podczas gdy termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...] września 2010 r.
Co więcej, nagła choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu, jednakże nastąpić to może jedynie wówczas, gdy choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Z zażalenia nie wynika, że opisane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności mają charakter przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niewadliwie uznał również, że przesłanki takiej nie stanowi również fakt, udzielenia pełnomocnictwa dopiero w dniu [...] września 2010 r. "w godzinach wieczornych". Strona nie wykazała bowiem w sposób wystarczający, aby tak późne udzielenie pełnomocnictwo było wywołane okolicznościami od niej niezależnymi. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że pełnomocnikiem S. D. w postępowaniu administracyjnym był adwokat Andrzej Cieślak, któremu doręczono przedmiotową decyzję Wojewody Podkarpackiego i który jako profesjonalny pełnomocnik procesowy, miał sposobność podjęcia niezbędnych czynności w celu zapobiegnięcia wywołania niekorzystnych skutków procesowych dla strony.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że strona nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw co powoduje, że nie wykazała zaistnienia nie dającej się przezwyciężyć przeszkody przez nią niezawinionej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo postępowaniu przed sadami administracyjnymi.