Postanowienie NSA z 25 stycznia 2012 r., II OZ 7/12

Wydany

25 stycznia 2012 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 521/11, o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu

Skład

Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon

Sprawa

w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 521/11, odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu od skargi R. B. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że skarga R. B. postanowieniem z dnia 30 września 2011 r. została odrzucona z powodu uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu po upływie terminu do dokonania tych czynności. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 10 października 2011 r.

Wnioskiem z dnia 17 października 2011 r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wezwania Sądu zostały mu doręczone osobiście dopiero w dniu 23 sierpnia 2011 r. Przesyłka Sądu została odebrana przez A. C., która następnie przekazała ją skarżącemu w dniu 23 sierpnia 2011 r. i od tego dnia zdaniem skarżącego winien być liczony siedmiodniowy termin. Zdaniem skarżącego pismo polecone winno być odebrane przez adresata a nie osobę, której sprawa nie dotyczy.

W ocenie Sądu I instancji okoliczności wskazane we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższych czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej "p.p.s.a."). Dla sprawy istotne znaczenie ma fakt, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu od skargi zostało przesłane na adres skarżącego i doręczone wobec nieobecności adresata dorosłemu domownikowi, zgodnie z brzemieniem art. 72 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdy go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Podkreślić trzeba, że warunkiem skuteczności doręczenia jest w takim przypadku brak sprzecznych interesów w sprawie między adresatem pisma, a osobą odbierającą oraz wyrażenie zgody i wyraźne podjęcie się przez odbierającego oddania pisma adresatowi. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby jego ciotka A. C., której doręczono przesyłkę Sądu miała sprzeczne interesy w niniejszej sprawie. W konsekwencji doręczenie zastępcze należało uznać za zgodne z art. 72 p.p.s.a., a co za tym idzie skuteczne. Tym samym nie można przyjąć, by opóźnienie przekazania przez ciotkę skarżącego przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu i tym samym zwłoka w dokonaniu powyższych czynności, nastąpiły bez winy skarżącego.

R. B. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu. Skarżący zakwestionował datę doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu twierdząc, że P. C. nie mieszka razem z nim i nie jest żadnym domownikiem. Nie jest to osoba z nim spokrewniona i mieszka w osobnym gospodarstwie domowym, czego Sąd I instancji nie zbadał. Przedmiotowe wezwanie Pani C. przekazała mu w dniu 23 sierpnia 2011 r. i od tego dnia należy liczyć 7-dniowy termin do uzupełnienia braków. Ponadto w ocenie skarżącego pismo polecone winien odebrać adresat a nie osoba, której sprawa nie dotyczy, tym bardziej, że jest to przesyłka sądowa i powinna trafić do rąk adresata.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. art.86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobniając równocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Brak winy w uchybieniu terminu stanowi konieczną i podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swe interesy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I. instancji prawidłowo ocenił, że wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny, skoro nie wskazano w nim żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Sąd I instancji wykazał również, że zastępcze doręczenie wezwania w trybie art. 72 p.p.s.a., było skuteczne, a opóźnienie przekazania przez A. C. skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu nie stanowi o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Skarżący w zażaleniu skupił się na wykazaniu, że do uchybienia terminu w ogóle nie doszło z uwagi na nieprawidłowe, w jego ocenie, doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych, do rąk osoby nieuprawnionej, która nie jest domownikiem i osobą spokrewnioną ze skarżącym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty podnoszone w zażaleniu uznać należy za bezzasadne. Ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru (karty: 19, 43, 70) wynika, że A. C. odbiera przesyłki wysyłane do skarżącego na wskazany przez niego adres: ul. [...], R.; [...] G. (karta 19 – pokwitowanie odbioru w dniu 22 sierpnia 2011 r. wezwania do uiszczenia wpisu wraz z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi i odpowiedzią na skargę; karta 43 – pokwitowanie odbioru w dniu 26 października 2011 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu; karta 70 – pokwitowanie odbioru w dniu 2 grudnia 2011 r. odpisu zaskarżonego postanowienia z dnia 28 listopada 2011 r.) i konsekwentnie wskazuje osobie doręczającej przesyłkę, że jest dorosłym domownikiem spokrewnionym ze skarżącym (ciotka).

Zaznaczyć ponadto trzeba, że skarżący dopiero w zażaleniu zakwestionował to, że osoba odbierająca korespondencję nie była domownikiem. Wcześniej natomiast w złożonym wniosku oraz piśmie z dnia 31.10.2011 r. nie powoływał się na okoliczności świadczące o tym, że A. C. nie była domownikiem. Zauważyć jednak należy, że twierdzenia w tym zakresie nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Wbrew zarzutowi zawartemu w zażaleniu obowiązkiem skarżącego było powołanie i uprawdopodobnienie okoliczności istotnych dla wykazania braku winy w uchybieniu terminu zwłaszcza, że był do tego wezwany pismem Sądu z dnia 21.10.2011 r.

Dla porządku wskazać trzeba, że kwestionowana prawidłowość doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu mogłaby być podniesiona w skardze kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi. Jednak w niniejszej sprawie postanowienie to uprawomocniło się.

Z tych względów zażalenie, jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a.