Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.
Sąd wskazał, że adresatem przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie był pełnomocnik skarżącej Spółki, lecz została ona doręczona 3 czerwca 2020 r. na adres siedziby skarżącej Spółki. Jej odbiór potwierdziła pieczęcią firmową oraz własnoręcznym podpisem A. B. – prezes zarządu skarżącej, a więc osoba uprawniona do jej reprezentacji. Co więcej, ze znajdującego się w aktach administracyjnych pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą Spółkę wynika, że obejmowało ono ogólnie "załatwienie spraw związanych z odbiorem budynku" należącego do skarżącej. Pełnomocnictwa tego w imieniu skarżącej również udzieliła prezes zarządu A. B.. Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnictwo to zostało odwołane, a pełnomocnik nie wskazał innego adresu do doręczeń niż adres skarżącej. W tej sytuacji nie sposób uznać, że doręczenie skarżącej zaskarżonego postanowienia 3 czerwca 2020 r. było nieskuteczne i nie rozpoczął się w tej dacie bieg 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. A zatem termin, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., zakończył swój bieg 3 lipca 2020 r. (w piątek). W terminie tym skarżąca nie złożyła jednak skargi. Uczyniła to dopiero 10 sierpnia 2020 r.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca Spółka, podnosząc, że pełnomocnik jest specjalistą budowlanym i nadzorował budowę jako inspektor nadzoru, z tego powodu miał doprowadzić i czuwać nad odbiorem budynku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] – z tej przyczyny brał czynny udział w kontroli obowiązkowej zakończonej budowy obiektu budowlanego prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z protokołu tej kontroli z dnia 30 stycznia 2020 r. wynika, że budowa została zakończona, a zatem pełnomocnictwo wygasło, a jego udział w dalszym postępowaniu stał się zbędny – "załatwił sprawy związane z odbiorem budynku". Ponadto wskazano, że w postępowaniu w pierwszej instancji, był powołany pełnomocnik, ale w drugiej instancji udział pełnomocnika był zbędny. Fakt przyjęcia przesyłki kierowanej imiennie na pełnomocnika przez prezesa zarządu Spółki celem doręczenia pełnomocnikowi, nie jest dowodem na to, że Spółka zapoznała się z tymi dokumentami. O podjętych decyzjach WINB Spółka dowiedziała się z pisma otrzymanego 6 sierpnia 2020 r. i złożyła skargę 10 sierpnia 2020 r., czyli w terminie, mimo braku pouczenia w tym zakresie. Organ przyjął skargę i ustosunkował się do pierwszej części skargi, czyli przyznał, iż popełnił błąd doręczając pismo pełnomocnikowi z postępowania pierwszej instancji, na jego imię i nazwisko, zamiast Spółce, jako stronie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie jest przekonująca, ponieważ zasadniczo nie kwestionuje się, że skarżąca Spółka udzieliła stosowanego (ogólnego) pełnomocnictwa do jej reprezentacji w postępowaniu administracyjnym dotyczącym "załatwienia spraw związanych z odbiorem budynku". Co więcej, w zażaleniu wskazano, że pełnomocnik reprezentował Spółkę w postępowaniu przed organem I instancji. Jednak, w ocenie skarżącej Spółki, w postępowaniu przed organem II instancji udział pełnomocnika był zbędny. W tym zakresie skarżąca Spółka pomija fakt, że zgodnie z przyjętą zasadą, wyrażoną w art. 40 § 2 K.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W tym zakresie organy administracyjne nie mogą działać dowolnie, lecz na podstawie obowiązującej procedury administracyjnej. W sytuacji gdy strona uznaje, że udział pełnomocnika w sprawie jest zbędny, to powinna cofnąć pełnomocnictwo bądź wyraźnie wskazać, że pisma organ powinien kierować na jej adres do doręczeń. A zatem samo twierdzenie skarżącej Spółki o zbędności udziału pełnomocnika nie jest wystarczające do podważenia skuteczności zaadresowania przesyłki do jej pełnomocnika. Dla tej oceny nie ma też znaczenia, że skarżąca Spółka osobiście wniosła zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponieważ przepisy procedury administracyjnej nie pozbawiają jej takiego uprawnienia, jak i w związku z udzielonym na wcześniejszym etapie postępowania pełnomocnictwem. Osobiste działanie strony postępowania nie stanowi podstawy do pominięcia przez organ administracyjny pełnomocnika w toku dalszych czynności procesowych, w tym obejmujących doręczenie zaskarżonego postanowienia. Ponadto "załatwienie spraw związanych z odbiorem budynku" nie kończy się jedynie na zakończeniu obowiązkowej kontroli, ponieważ w tym zakresie organ nadzoru budowlanego w zależności od okoliczności konkretnej sprawy uprawniony jest do wydawania m.in. postanowień. Od tych z kolei procedura administracyjna przewiduje możliwość wniesienia zażalenia. Oznacza to, że w zależności od okoliczności, postępowania w sprawie odbioru budynku mogą kończyć się dopiero z momentem wydania ostatecznego rozstrzygnięcia. Tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Dlatego Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą Spółkę pełnomocnikowi obejmowało w sposób ogólny "załatwienie spraw związanych z odbiorem budynku" należącego do skarżącej. Ponadto zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Dla tej oceny nie ma więc znaczenia wskazywana w zażaleniu okoliczność w jakiej dacie skarżąca Spółka dowiedziała się o treści zaskarżonego postanowienia WINB. Dla oceny terminowości wniesienia skargi nie mają też znaczenia ewentualne wzajemne relacje pomiędzy pełnomocnikiem, a mocodawcą, które doprowadziły do braku poinformowania Spółki o treści zaskarżonego postanowienia i w konsekwencji – do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Poza tym w tym kontekście argumentację skarżącej Spółki dodatkowo czyni nieprzekonującą zaistniała okoliczność doręczenia zaskarżonego postanowienia na adres skarżącej Spółki, jak i jego odbiór osobiście przez prezesa zarządu, na co trafnie wskazał Sąd I instancji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zażaleniu nie podważono zatem skuteczności doręczenia zaskarżonego postanowienia WINB pełnomocnikowi skarżącej Spółki. Nie podważono tym samym oceny wypowiedzianej przez Sąd I instancji, zgodnie z którą postanowienie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 3 czerwca 2020 r., zaś skarga została wniesiona 10 sierpnia 2020 r., a więc po terminie, co uprawniało Sąd Administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.