Postanowienie NSA z 22 marca 2005 r., II OZ 70/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. – K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 2537/03 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2003 r., Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki ogrodzenia postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 2537/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2003 r. Nr 1283/03 w przedmiocie nakazania Parafii Rzymsko – Katolickiej p.w. [...]w Warszawie Tarchominie rozbiórki ogrodzenia cmentarza od strony ulicy [...], [...]. Sąd uznał, że z uwagi na charakter i zakres, wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę może spowodować znaczną szkodę poprzez brak możliwości ochrony cmentarza, a tym samym możliwość dewastacji i profanacji grobów.

W dniu 25 lutego 2004 r. zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. S. – K., która podniosła, iż niszczenie grobów jest uzależnione od istnienia wandali, a nie od istnienia ogrodzenia, ogrodzenie ułatwi akty wandalizmu ponieważ całkowicie zasłania cmentarz przed oczami mieszkańców, pozostawienie ogrodzenia w tym miejscu spowoduje, że ksiądz mógł wyrąbać kolejne drzewa za tym ogrodzeniem, ponadto jeżeli ogrodzenie nie zostanie rozebrane i dojdzie do dalszego rozszerzania cmentarza to ksiądz zostanie utwierdzony w jego głębokim przekonaniu, że stoi ponad prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zatem może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gdy akt lub czynność zostanie wykonana.

Decyzja nakazująca rozbiórkę w przypadku jej wykonania a następnie ewentualnego uchylenia przez sąd jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które może spowodować wyrządzenie stronie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie albowiem skarżący wykazał potencjalną możliwość zaistnienia przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy zauważyć, iż Sąd podejmując postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji rozbiórkowej kierował się wyłącznie przesłankami z art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny tego postanowienia analizuje niniejszą sprawę również tylko pod kątem prawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji art. 61 § 3 w/w ustawy, które w niniejszej sprawie było dokonane właściwie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.