Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 294/13, odrzucił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżąca zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2013 r. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 18 kwietnia 2013 r.
W dniu 25 kwietnia 2013 r. skarżąca wniosła o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, którego nie mogła dochować z uwagi na przebytą grypę i trudności z chodzeniem. Z uwagi na to, że termin do uzupełnienia braku formalnego skargi jest terminem ustawowym (art. 49 § 1 p.p.s.a.), który nie podlega przedłużeniu, wniosek skarżącej został potraktowany jako żądanie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Dalej Sąd wskazał, że w świetle zaś art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu przez sąd. Za niedopuszczalny z mocy ustawy uznaje się zwłaszcza wniosek złożony przedwcześnie, a zatem w terminie otwartym do dokonania czynności w postępowaniu sądowym.
W przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skarżącej doręczone w dniu 18 kwietnia 2013 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności skarżąca złożyła w dniu 25 kwietnia 2013 r., a zatem przed upływem siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji wniosek skarżącej, jako przedwczesny, odrzucił jako niedopuszczalny na podstawie art. 88 p.p.s.a.
M. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie skarżąca w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. wniosła o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie jednego jej odpisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść ww. pisma nie budzi żadnych wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że wolą skarżącej było uzyskanie przedłużenia terminu lub ponowne wyznaczenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, że skarżąca w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. wniosła o przywrócenie terminu nie było uprawnione w stanie faktycznym sprawy, zwłaszcza, że tak zakwalifikowany wniosek podlegał odrzuceniu. Sąd Wojewódzki obowiązany był zatem odnieść się do wniosku zawartego w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r.
Z uwagi na to, że skarżąca korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, Sąd przy ponownym rozpoznaniu wniosku rozważy ewentualne zobowiązanie reprezentującego stronę adwokata, aby sprecyzował aktualne stanowisko strony w związku z żądaniem zawartym w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.