Postanowienie NSA z 23 lipca 2010 r., II OZ 702/10

Sąd

II OZ 702 / 10 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1894/09 w zakresie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Andrzej Gliniecki przewodniczący

Uzasadnienie

II OZ 702 / 10

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek T. Z. o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przy piśmie z dnia 21 stycznia 2010 r. przesłano wnioskodawczyni formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. pismo wraz z formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono wnioskodawczyni w dniu 11 lutego 2010 r.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 marca 2010 r. pozostawiono wniosek T. Z. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nienadesłanie przez skarżącą wniosku na urzędowym formularzu.

W wyniku wniesionego sprzeciwu i z uwagi na fakt, że wnioskodawczyni nie nadesłała wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 257 w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła T. Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz.

74. niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związki z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca, mimo skierowanego do niej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała wymaganego, urzędowego formularza PPF, uprzednio przesłanego jej w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego. Stwierdzić trzeba, iż postępowanie sądowe, w tym postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącej bez rozpoznania.

Ponadto należy wskazać, iż argumentacja skarżącego zawarta w zażaleniu pozostaje bez znaczenia dla oceny trafności kontrolowanego postanowienia, bowiem nie kwestionuje ona ani okoliczności uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku, ani podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Natomiast pozostawienie bez rozpoznania przedmiotowego wniosku, nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie.

Z przedstawionych powyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako bezzasadne.