Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1608/16, odmówił L. R. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...]pozwolenia na budowę stacji paliw.
Pismem z dnia 15 marca 2017 r., złożonym na rozprawie przed sądem pierwszej instancji, L. R. wniósł o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie brał udziału w dotychczasowych postępowaniach administracyjnych w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji benzynowej, niemniej dowiedział się o toczącym się przed sądem administracyjnym postępowaniu o pozwolenie na budowę stacji benzynowej, którą chce wybudować firma [...] w Wieliczce. Wnioskodawca stwierdził, że powinien mieć możliwość wypowiedzenia się w tej sprawie i udziału w postępowaniu, gdyż często bywa w tamtej okolicy. W jego ocenie, stacja benzynowa jest zlokalizowana zbyt blisko [...] przy ul. [...] w Krakowie i "uderza w godność tego miejsca" i dlatego nie powinna być tam budowana.
Sąd pierwszej instancji, odmawiając dopuszczenia L. R. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania wskazał, że na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) status uczestnika postępowania przysługuje podmiotowi, który ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym, będącym przedmiotem kontroli sądu. O tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny.
Dalej sąd wojewódzki podał, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W ocenie sądu a quo, od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, które mogą stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm.
O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danego podmiotu musi wpływać na jego sytuację prawną.
Odnosząc te rozważania do wniosku L. R. sąd pierwszej instancji wskazał, że po stronie wnioskodawcy brak jest interesu prawnego, który uzasadniałby dopuszczenie go do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Zdaniem Sądu, z przytoczonych na uzasadnienie wniosku okoliczności wynika, że wnioskodawca sprzeciwia się budowie stacji benzynowej zbyt blisko [...] przy ul. [...] w Krakowie, bowiem – w ocenie wnioskodawcy – taka lokalizacja stacji uderza w godność tego miejsca. Sąd wojewódzki uznał, że wnioskodawca jest zainteresowany wynikiem sprawy, jednakże posiada jedynie interes faktyczny, który nie uzasadnia dopuszczenia go do udziału w niniejszym postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika.
W zażaleniu na postanowienie L. R. stwierdził, że w sposób wystarczający uzasadnił wniosek o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu. Zaznaczył, że w dalszym ciągu podtrzymuje argumentację zawartą we wniosku. Dodał, że wybudowanie stacji benzynowej może wpłynąć również na jego osobę i dlatego powinien mieć możliwość brania udziału w tym postępowaniu.
W oparciu o powyższe L. R. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez dopuszczenie go do udziału w postępowaniu.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.
Art. 33 § 2 p.p.s.a. reguluje kwestię zgłoszenia się do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym. Warunkiem jest, by wynik tego postępowania dotyczył interesu prawnego podmiotu, który zgłosił swój udział w charakterze uczestnika. Powyższe oznacza, że we wniosku wnioskodawca powinien wykazać, że spełnia przesłanki, o których mowa w tym przepisie, tzn. przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego. Tym samym ustawodawca przesądził, iż nie może to być interes wyłącznie faktyczny.
W realiach niniejszej sprawy, której przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie [...] pozwolenia na budowę stacji paliw, i w której krąg stron postępowania administracyjnego ustalony został w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), sąd pierwszej instancji trafnie podniósł, że wniosek L. R. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie zawiera argumentacji umożliwiającej jego uwzględnienie. Wnioskodawca nie wykazał bowiem, że wynik toczącego się postępowania dotyczy jego interesu prawnego. Subiektywnie odczucie wnioskodawcy przejawiające się w stwierdzeniu, że budowa stacji paliw "może wpłynąć również" na jego osobę, jak także argumenty, jakoby lokalizacja tego obiektu budowlanego zbyt blisko [...] przy ul. [...] w Krakowie uderzała w godność tego miejsca, w którym wnioskodawca często bywa, nie może oznaczać i nie oznacza istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego podlegającego ochronie. Nie wiadomym jest bowiem, w jaki sposób budowa stacji paliw może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu, który tylko – jak sam wskazał – jedynie "bywa w tamtej okolicy".
Mając na uwadze powyższe argumenty zasadne jest uznanie, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zakwestionowane postanowienie wydane jest zgodnie z obowiązującym prawem.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.