Postanowienie NSA z 13 września 2012 r., II OZ 705/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń M. J. i E. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 864/12 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 864/12 odmówił M. J. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 13 kwietnia 2012 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.

W piśmie z dnia 27 kwietnia 2012 r. skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję odebrała jej mama, która przekazała ją skarżącej na kilka dni przed upływem terminu do wniesienia skargi.

Z pośpiechu skarżąca nie zauważyła treści pouczenia i wysłała skargę na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zamiast do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. O nieprawidłowym nadaniu skargi skarżąca dowiedziała się w dniu 26 kwietnia 2012 r. z treści odpowiedzi na skargę z dnia 13 kwietnia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na przepis art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w błędnym nadaniu skargi bezpośrednio do Sądu zamiast do organu, a w konsekwencji nieterminowym jej wniesieniu, co skutkuje odmową przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Jak bowiem wskazał Sąd, przywrócenie uchybionego terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Sądu, powoływane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności (późne poinformowanie jej przez domownika, który odebrał korespondencję i w efekcie pośpiech w sporządzaniu i nadawaniu skargi, który spowodował, że skarżąca nie zauważyła treści pouczenia i wysłała skargę na adres Sądu zamiast do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego), sprawiają, że działaniu skarżącej wynikającemu z pośpiechu można postawić zarzut niedbalstwa we wnoszeniu skargi. Oznacza to, że działanie skarżącej nie wynika z braku jej winy.

Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli M. J. oraz uczestnik postępowania E. P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 86 i art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną ich wykładnię oraz błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą orzeczenia poprzez przyjęcie, że nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi do właściwego organu.

W uzasadnieniu wskazano, że błąd skarżącej polegał jedynie na wysłaniu skargi bezpośrednio do WSA w Warszawie, zamiast do GINB. Decyzję bowiem odebrała mama skarżącej, która zbyt późno przekazała ją skarżącej. Zdaniem stron, gdyby Sąd niezwłocznie przekazał skargę do organu, skarga złożona byłaby w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okoliczność późnego przekazania przesyłki zawierającej decyzję przez matkę skarżącej, nie może usprawiedliwić uchybienia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniach stwierdzić należy, że – w okolicznościach niniejszej sprawy - nie można upatrywać przesłanki do przywrócenia terminu w zwłoce Sądu w przekazaniu skargi organowi. Skierowanie – wbrew pouczeniu zawartemu w decyzji – skargi do Sądu, zamiast do organu, który zaskarżoną decyzję wydał skutkowało koniecznością przekazania tej skargi organowi. Jak wynika z akt sprawy skarga wpłynęła do WSA w Warszawie ostatniego dnia terminu do jej wniesienia tj. 19 marca 2012 r., przekazana zaś została 23 marca 2012 r., który to termin należy uznać za niezwłoczny.

W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.