Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 312/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę T. J. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa decyzja została skarżącej doręczona w dniu 2 lutego 2010 r., natomiast skarga została złożona w sekretariacie Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w dniu 12 marca 2010 r., a zatem po upływie 30-dniowego terminu.
Pismem z dnia 13 maja 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, iż z uwagi na stan zdrowia musiała wyjechać za granicę, gdzie zachorowała i z tego powodu spóźniła się z wniesieniem skargi.
Postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił wniosek. Sąd I instancji wskazał, iż wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie odpowiada warunkom wskazanym w art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., bowiem został złożony bezpośrednio do sądu, po upływie 7-dniowego terminu do złożenia takiego wniosku. Ponadto skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu gdyby nawet przyjąć twierdzenie skarżącej, że przyczyną uchybienia terminu był pobyt za granicą, to przyczyna ta ustała w dniu 5 marca 2010 r., kiedy skarżąca sporządziła skargę. Zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 12 marca 2010 r. Wniosek złożony w dniu 13 maja 2010 r. był więc spóźniony.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła T. J., domagając się jego uchylenia w całości i przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...]. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż pismo zostało sporządzone za granicą i przesłane do Polski na adres domownika, który wysłał je następnie do sądu, zatem uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Ponadto wskazać należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze przedmiotu.
Uwzględniając powyższe uwagi Sąd I instancji w pełni prawidłowo ocenił, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Strona powierzając wykonanie określonej czynności osobie trzeciej ponosi ryzyko związane z zachowaniem tej osoby. Nie jest zasadny wywód skarżącej, że skoro powierzyła wysłanie w jej imieniu skargi dorosłemu domownikowi, to działania tej osoby nie obciążają jej samej. Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z tego względu wina strony w niedochowaniu terminu nie budzi wątpliwości.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.