Postanowienie NSA z 4 lipca 2018 r., II OZ 709/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. i A. S.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2901/17 w przedmiocie odrzucenia skargi

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi M. S. i A. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2901/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił skargę M. S. i A. S. (dalej skarżący) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], zapadłą w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, zwracając skarżącym 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

W uzasadnieniu sąd I instancji wyjaśnił, że powodem odrzucenia skargi był brak nadesłania, pomimo wezwania, 11 odpisów skargi. W ocenie WSA, nienadesłanie wymaganych odpisów skargi wskazuje, że ma ona braki formalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu. Braki te nie mogą zostać usunięte przez Sąd.

W zażaleniu z dnia 26 marca 2018 r. skarżący reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego zakwestionowali postanowienie z dnia 28 lutego 2018 r. w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wnosząc o jego uchylenie.

Skarżący wyjaśnili, że wezwanie o uzupełnienie braku formalnego w postaci nienadesłania odpisów skargi nie zostało do nich skierowane. Koperta zawierała jedynie odpowiedź na skargę i zarządzenie do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł., co zostało wykonane w terminie. Gdyby koperta zawierała zarządzenie wzywające do uzupełnienia braku polegającego na konieczności nadesłania 11 odpisów skargi, brak ten zostałby usunięty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Jedną z podstawowych funkcji sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw jednostki przed niezgodnym z prawem działaniem albo zaniechaniem administracji publicznej. Ochrona tych praw stanowiła podstawowy cel powołania do życia sądowej kontroli legalności decyzji administracyjnych (J.P. Tarno w: J.P. Tarno, E. Frankiewicz, M. Sieniuć, M. Szewczyk, J. Wyporska, Sądowa kontrola administracji. Podręcznik akademicki, Warszawa 2006, s. 25). Dążenie do zapewnienia w maksymalnym stopniu tej ochrony powinno przyświecać sądowi administracyjnemu w każdej rozpatrywanej sprawie. Adekwatnym tego przykładem jest stan faktyczny, jaki zaistniał w niniejszej sprawie, w której powstałe wątpliwości natury prawnej i faktycznej należało rozstrzygnąć na korzyść strony skarżącej.

Orzekając w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze szczególne okoliczności zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Z jednej strony, w sprawie tej spornym pozostawało, czy pełnomocnik procesowy skarżących rzeczywiście otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, czemu sam konsekwentnie zaprzecza. Z drugiej strony, w trakcie toczącego się postępowania, skarżący zostali wezwani o uiszczenie wpisu od skargi, które to zarządzenie wykonali w terminie. Pełnomocnik skarżących wywodzi logicznie, że nieuzasadnionym byłoby uiszczanie wpisu od skargi przy jednoczesnym niewykonaniu drugiego z zarządzeń w postaci nadesłania odpisów skargi. Argument ten uwiarygodnia twierdzenie pełnomocnika skarżących, że nie otrzymał on drugiego ze wskazanych wezwań. Okoliczność tę zdaje się potwierdzać adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji skierowanej do pełnomocnika skarżących, z której wynika, że doręczono Jemu tylko odpowiedź na skargę.

Z powyższych względów, kierując się dążeniem zapewnienia skarżącym prawa do sądu, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.