Postanowienie NSA z 4 lutego 2015 r., II OZ 71/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. i R. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SA/Po 392/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi A. F. i R. F. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II SA/Po 392/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił A. F. i R. F. wstrzymania wykonania postanowienia W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] uchylającego postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej w kwocie 30.000 zł za rozbudowę budynku mieszkalnego w S. na działce nr [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania aktu ma jego charakter prawny. Przedmiotem wstrzymania mogą być bowiem jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W tym kontekście przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.

W ocenie Sądu zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie (uchylające postanowienie PINB) nie mieści się w katalogu aktów nadających się do "wykonania" – nie sposób "wstrzymać wykonania" postanowienia uchylającego wcześniejsze rozstrzygnięcie. W związku z tym Sąd wskazał, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności i zaznaczył, że od ewentualnego ponownego rozstrzygnięcia organu I instancji stronie, jeżeli będzie z tego rozstrzygnięcia niezadowolona, będzie przysługiwał środek odwoławczy, a następnie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje postanowienie uchylające postanowienie ustalające wysokość opłaty leglizacyjnej, gdyż nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro zatem takie postanowienie ze swej istoty nie może być wykonane, wstrzymanie wykonania takiego aktu byłoby bezzasadne.

W konsekwencji uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.