Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 377/12 odmówił W. S. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi E. S. i W. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. skarga W. S. została odrzucona.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2012 r. W. S. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wyjaśniając, że powodem nieodbierania przesyłek jest nieskuteczne ich doręczanie przez Urząd Pocztowy w J. Wskazał, że z uwagi na godziny pracy placówki pocztowej wspólnie z żoną ustalili, że awizowane przesyłki będzie odbierać E. S. i na tę okoliczność udzielił stosownego pełnomocnictwa, które złożył w Urzędzie Pocztowym. Od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego placówka pocztowa odmawiała E.S. odbioru przesyłek z sądu kierowanych do W. S. twierdząc, że przesyłki te muszą być odbierane osobiście przez adresata.
Wobec tego odbierali tylko przesyłki kierowane do E. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uznał, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a wskazana przez niego przyczyna – nieskuteczne doręczanie przesyłek przez operatora publicznego, jakim jest Urząd Pocztowy w J. - nie usprawiedliwia uchybienia terminu. Z akt sprawy wynika bowiem, że wnioskodawca nie odebrał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki. Z tego względu zastosowano w sprawie doręczenie w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. i uznano, że wezwanie zostało skutecznie doręczone. Fakt ustalenia między wnioskującym a jego żoną, iż przesyłki awizowane będzie odbierać wyłącznie jego żona w jego imieniu, jak również odmowa wydawania żonie przesyłek adresowanych do W. S. nie jest żadnym argumentem uzasadniającym brak winy wnioskodawcy w dochowaniu należytej staranności i dbałości o własne sprawy. Tym samym Sąd uznał, że nie zachodzą ważne powody do przywrócenia uchybionego terminu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie W. S. wniósł o uchylenie tego postanowienia wskazując, że sprzeciwia się twierdzeniu, jakoby nie dochował należytej staranności i dbałości o własne sprawy. Sporządzone bowiem upoważnienie do odbioru przesyłek dowodzi dbałości o swoje sprawy. Nie dopuścił się zatem niedbalstwa, a za zaistniałą sytuację winę ponosi całkowicie doręczyciel.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przyjąć zatem należy, że podstawową jak i konieczną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego określonej czynności procesowej. Jednocześnie podkreślić należy, że ustawa regulująca procedurę sądowoadministracyjną nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została więc pozostawiona uznaniu sądu i daje mu to możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757).
W rozpoznawanej sprawie skarżący W. S. uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie podpisu pod skargą, bądź przedstawienie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego E. S. do działania w jego imieniu przed sądem, co – jak wyjaśnia - nastąpiło na skutek odmowy wydania żonie przesyłki zawierającej wezwanie, pomimo posiadanego przez nią stosownego pełnomocnictwa. Skarżący nie przedstawił co prawda dowodu potwierdzającego tę okoliczność, niemniej jednak powyższe – w sposób pośredni – można wywieść z zestawienia dat umieszczonych na niepodjętej przesyłce oraz dowodu odbioru przesyłki adresowanej do żony skarżącego, która jak wynika z upoważnienia z dnia [...] grudnia 2010 r. (k. 82 akt sądowych) została umocowana przez skarżącego do odbioru z Urzędu Pocztowego w J. wszystkich kierowanych do niego przesyłek w postępowaniu administracyjnym i sądowym.
Jak bowiem wynika z akt sprawy, przesyłki zawierające wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kierowane osobno do obojga skarżących na ten sam adres awizowane były w dniu 6 marca 2012 r., tylko zaś jedna – adresowana do skarżącej – była przez nią odebrana w dniu 7 marca 2012 r.
Zdaniem Sądu rozpoznającego zażalenie, powyższe okoliczności oraz wyjaśnienia skarżącego jak najbardziej uzasadniają przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie można skarżącemu zarzucić braku należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw wskazując, iż wiedząc o odmowie wydania żonie przesyłki powinien odebrać osobiście adresowaną do niego przesyłkę, w sytuacji, gdy stosowne pełnomocnictwo do dokonywania tej czynności złożone było w Urzędzie Pocztowym. Taki pogląd wyrażony przez Sąd I instancji należy uznać za nieadekwatny do zaistniałej sytuacji. Brak bowiem winy zachodzi wówczas, gdy dochowana zostanie należyta staranność przy dokonaniu danej czynności procesowej. Należy przy tym szczególnie zwrócić uwagę, że chodzi tu o staranność należytą w danych stosunkach.
Warto również zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie skarżący, w odpowiedzi na wezwanie kierowane do E. S., nadesłali 3 egzemplarze własnoręcznie podpisanych przez obojga odpisów skargi oraz uiścili wpis od skargi. Świadczy to o dążeniu do wywiązywania się z nałożonych na nich obowiązków, związanych z zainicjowaną sprawą sądowoadministracyjną.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 oraz 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.