Uzasadnienie
II OZ 714 / 06
Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 28 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia "[...]" o przyznanie prawa pomocy.
Sąd I instancji uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie stwierdził, że w następstwie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Stowarzyszenie "[...]" wniosło o zwolnienie od kosztów sądowych, przy czym wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu. W wyniku zarządzenia z dnia 17 marca 2005 r. poinformowano skarżące Stowarzyszenie o obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia tegoż wniosku bez rozpoznania. Pismo to zostało doręczone Stowarzyszeniu w dniu 21 marca 2006 r. Termin do uzupełnienia powyższego braku minął z dniem 28 marca 2006 r. W wyniku niedopełnienia tego obowiązku w terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie "[...]" stwierdziło, że wnosiło o zwolnienie od opłat sądowych na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 96, poz. 873 ze zm.). W ocenie strony skarżącej wskazane wyżej przepisy mają zastosowanie w stosunku do Stowarzyszenia. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż brak przyznania jej prawa pomocy może wskazywać na pozbawienie jej dostępu do Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Przedstawione we wniesionym zażaleniu zarzuty odnoszące się do kwestii interpretacji przepisu art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 96, poz. 873 ze zm.) uznać trzeba za chybione.
Z brzmienia art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, na którym strona skarżąca opiera swoje uprawnienie do zwolnienia od kosztów sądowych wynika jedynie, że zwolnienie organizacji pożytku publicznego od opłat sądowych przysługuje na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Błędnie z treści tego przepisu strona skarżąca wyprowadza wniosek o zwolnieniu organizacji pożytku publicznego od obowiązku ponoszenia opłat sądowych, bowiem zwolnienie takie przysługuje tym organizacjom tylko wówczas, gdy przepisy odrębne dotyczące postępowań, w których opłaty sądowe są pobierane, takie zwolnienie przewidują.
Do przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zostało wprowadzone unormowanie zwalniające organizacje pożytku publicznego od opłat sądowych, o jakim mowa w art. 24 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Przepis art. 239 p.p.s.a., zawierający zamknięty katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych nie wymienia organizacji pożytku publicznego, jako podmiotu zwolnionego od kosztów sądowych.
W obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisów przyznających organizacjom pożytku publicznego zwolnienia od obowiązku ponoszenia opłat w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że organizacja pożytku publicznego chcąca takie zwolnienie uzyskać winna zwrócić się do sądu administracyjnego z odpowiednim wnioskiem, spełniającym wszystkie wymogi formalne.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.