Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2005 r., L. F. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w związku z wniesioną przez niego skargą na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2005 r.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie L. F. domagał się jego uchylenia. Według twierdzeń zawartych w zażaleniu skarżący ze względu na zły stan zdrowia przebywa na rencie i nie jest w stanie uiścić żądanej opłaty wpisu sądowego. Ponadto w zażaleniu powołano się na okoliczności faktyczne sprawy, długotrwałość postępowania administracyjnego w likwidacji samowoli budowlanej wraz z sugestią szybkiego zakończenia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione przy czym, jak się wydaje, wynika ono z nieporozumienia. Skarżący bowiem nie przytacza jakichkolwiek zarzutów które mogłyby podważyć zaskarżone przez niego zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2005 roku obejmujące wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego (względnie jego wysokości), a ogranicza się do wyeksponowania własnej sytuacji materialnej, która - w jego ocenie - wyłącza możliwość poniesienia kosztów sądowych. Są to jednak dwie odrębne kwestie.
Skarżący nie dostrzega, że Sąd Wojewódzki miał obowiązek wezwania o uiszczenie wpisu, który wynika z § 2 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 221 poz. 2193/. Stąd też wezwanie do zapłaty wpisu, objęte zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2005 r., jest najzupełniej prawidłowe (zarówno co do zasady jak i wysokości), i jako takie zgodne z prawem. Z tych też względów wniesione zażalenie nie mogło być uwzględnione.
Odmienną natomiast kwestią są okoliczności przytoczone w zażaleniu co do tego, że nie jest w stanie uiścić żądanej opłaty wpisu sądowego. Jeśli tak jest w istocie to skarżący może zgłosić odrębny wniosek (na stosownym formularzu) o przyznanie prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Kwestii tej jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie badał i nie mógł badać w niniejszej sprawie, gdyż zobowiązany był ograniczyć się do rozpoznania wniesionego zażalenia, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2005 r., i tylko tej kwestii dotyczy niniejsze postanowienia.
Zażalenie to więc, jako nieuzasadnione, należało oddalić. Rzeczą wnoszącego zażalenie jest ewentualne zgłoszenie odrębnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli twierdzi i będzie potrafił wykazać zaistnienie przesłanek uzasadniających przyznanie tego prawa.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powoływanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji