Postanowienie NSA z 24 lipca 2018 r., II OZ 718/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz B. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3388/17 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2[...]7 października 2017 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego z [...] marca 2017 r. nr [...] w części odnoszącej się do działek nr [...] i nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz B. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z 19 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. sp. z o.o. z siedzibą w S. i A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółki") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w części odnoszącej się do działek nr [...] i nr [...]/4, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzje objęte wnioskiem o wstrzymanie nie mieszczą się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Przedmiot tych decyzji wyklucza możliwość ich wykonania, wobec tego nie można mówić o ewentualnym niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w odniesieniu do decyzji wydanej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.").

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważy co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, pomimo nieprawidłowego uzasadnienia odpowiada prawu.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1731 ze zm., obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 2032 ze zm. – dalej jako "specustawa"). Zgodnie z art. 35 ust. 1 specustawy, do skarg na decyzje administracyjne, o których mowa w niniejszej ustawie, stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniem art. 61 § 3 tej ustawy, oraz z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Oznacza to, że po wniesieniu skargi na decyzję wydaną w trybie specustawy, wojewódzki sąd administracyjny nie ma kompetencji do wydania rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem Sąd I instancji powinien odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie odnosząc się do argumentów podnoszonych we wniosku strony.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.