Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce.
W dniu 27 stycznia 2006 roku J. B. wystąpił z żądaniem przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych powyżej kwoty 30 złotych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący posiada dom o powierzchni 70 m kw., gospodarstwo rolne o powierzchni 20 ha, lasy o powierzchni 3,73 ha. Posiada również 12 maszyn rolniczych o łącznej wartości ok. 20.000 złotych (wycena dokonana przez Urząd Skarbowy). Dochodowość gospodarstwa rolnego wynosi 10.027 złotych, w roku 2005 skarżący uzyskał także dochód w wysokości 500 złotych z tytułu świadczenia usług maszynami rolniczymi.
Skarżący wskazał, iż jego dochód miesięczny wynosi 200 złotych z tytułu sprzedaży mleka. Ponadto z uzasadnienia wniosku wynika, iż skarżący zamieszkuje wraz z matką, jednakże prowadzi ona odrębne gospodarstwo domowe i jej stan majątkowy nie jest mu znany. Dodatkowo skarżący podniósł także, iż obecnie poszukuje sposobów utrzymania gospodarstwa w związku z orzeczoną internacją psychiatryczną.
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek J. B. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, iż ze zgromadzonych informacji wynika, że skarżący posiada majątek oraz uzyskuje stałe dochody. Na podstawie znajdujących się w aktach sprawy decyzji Kierownika Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sokółce ustalono, iż skarżącemu przyznano płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w wysokości 10.275,32 złotych oraz płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w łącznej wysokości 720,72 złotych. Dla oceny sytuacji majątkowej strony istotny zdaniem Sądu był również fakt, iż wnioskodawca nie posiada żadnych osób na utrzymaniu oraz że nie posiada on zadłużenia. Okoliczności te w ocenie Sądu I instancji pozwalają na stwierdzenie, iż sytuacja majątkowa J. B. nie uzasadnia przyznania prawa pomocy.
Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując iż "nie wdaje się w merytoryczną dyskusję z argumentami Sądu". W zażaleniu podniesiono, iż w dniu 23 lutego 2006 roku został doprowadzony na internację sądowo – psychiatryczną, co pozbawiło go możliwości dysponowania posiadanym majątkiem i uzyskiwania dochodów. Skarżący oświadczył, iż nie posiada dostępu do konta bankowego i nie byłby w stanie podjąć pieniędzy nawet w przypadku przyznania dopłat.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisów art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Zatem to w interesie skarżącego leży przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej.
Jak wynika z powyższych przepisów, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. Ocena przez Sąd sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również wiąże się ze zbadaniem, czy skarżący posiada majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zasadnie przyjął, iż brak jest przesłanek do przyznania stronie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Bezspornym jest bowiem, iż skarżący posiada majątek, co daje podstawę do twierdzenia, iż jest w stanie zgromadzić środki niezbędne do dalszego uczestnictwa w postępowaniu sądowym.
Należy przy tym podkreślić, iż przesłanki przyznania prawa pomocy odwołują się do kryteriów o charakterze majątkowym, abstrahują zaś w dużej mierze od innych czynników o charakterze rodzinnym czy zdrowotnym. Dlatego też fakt przebywania obecnie przez skarżącego w szpitalu psychiatrycznym, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie, które podjęte zostało na podstawie oceny stanu majątkowego i sytuacji skarżącego przed dniem umieszczenia go w szpitalu. Warto także zauważyć, iż okoliczność przebywania w szpitalu nie stała na przeszkodzie w dokonywaniu czynności w toku postępowania, w tym składaniu zażalenia, a zatem należy domniemywać, że nie uniemożliwi ustanowienie pełnomocnika i uiszczenie wpisu sądowego.
Argumenty podniesione w zażaleniu nie mogą zatem zmienić oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego co do zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten ocenia bowiem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pod kątem zaistnienia bądź nie okoliczności, o których mowa w art. 184 i 185 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku zarzucić błędu, bowiem Sąd ten zasadnie uznał, iż skoro z oświadczenia strony wynika, iż posiada ona majątek i uzyskuje dochody z tytułu dopłat bezpośrednich, nie sposób uznać, iż strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tym samym nie było podstaw prawnych do udzielenia skarżącemu prawa pomocy.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.