Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 775/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie H. i Z. L. (noszące datę 12 grudnia 2005 r.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 775/04 odrzucające ponowny wniosek skarżących o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 775/04 oddalającego skargę H. i Z. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd podał, iż skarżący nie uiścili wpisu od przedmiotowego zażalenia w wymaganym w wezwaniu z dnia 22 grudnia 2005 r. terminie 7 dni, liczonym od daty doręczenia tego wezwania. Tym samym zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), który stanowi o tym, iż zażalenie od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
H. i Z. L. złożyli zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podnieśli, iż w odpowiedzi na wezwania sądu do uiszczenia wpisu dwukrotnie wnieśli wnioski o przyznanie prawa pomocy, ale żaden z nich nie był przedmiotem rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Jak wynika z akt sprawy zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2005 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, iż wpis ten powinien być opłacony w terminie 7 dni od daty doręczenia tego wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący odbierając przedmiotowe pismo w dniu 4 stycznia 2006 r., powinni byli zatem uiścić wpis do dnia 11 stycznia włącznie lub wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, co też uczynili w piśmie nadanym do WSA w Warszawie 10 stycznia 2006 r. (k. 84 – akt sądu I instancji).
Powyższe pismo zostało potraktowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako wniosek o zmianę postanowienia WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2004 r. (k. 27 – akt sądu I instancji), mocą którego przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie ich od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 kwietnia 2004 r. w wysokości 200 zł. Po rozpoznaniu tego wniosku, Sąd umorzył postępowanie nim zainicjowane – postanowieniem z 18 stycznia 2006 r. (k. 86 – akt sądu I instancji). Postanowienie to zostało doręczone stronom 1 lutego 2006 r. (k. 89 – akt sądu I instancji). Jednocześnie strony zostały pouczone o możliwości zaskarżenia tego postanowienia poprzez wniesienie zażalenia. Termin do wniesienia zażalenia upłynął bezskutecznie 8 lutego 2006 r. W konsekwencji skarżący zostali ponownie wezwani do uiszczenia wpisu od zażalenia z 12 grudnia 2005 r. pod rygorem jego odrzucenia, które to wezwanie zostało im doręczone 24 lutego 2006 r. (k. 92 – akt sądu I instancji).
W odpowiedzi skarżący wnieśli o wyjaśnienie im, w jakim celu odbyło się posiedzenie Sądu i wydano postanowienie z 18 stycznia 2006 r. oraz o zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia z 12 grudnia 2005 r. (k. 93 – akt sądu I instancji). Pismem z 13 marca 2006 r. Sąd wyjaśnił skarżącym przesłanki swego działania (k. 95 – akt sądu I instancji). Następnie – po ustaleniu, że należny wpis nie wpłynął do 27 marca 2006 r. (k. 96 – akt sądu I instancji) – zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie H. i Z. L. z 12 grudnia 2005 r. z powodu nieuiszczenia należnego wpisu w terminie.
W rezultacie uznać należy, że zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2006 r. jest bezzasadne, ponieważ skarżący nie uiścili wpisu należnego od zażalenia z 12 grudnia 2005 r. w wyznaczonym przez Sąd I instancji terminie, mimo że ich wniosek o przyznanie im w tym zakresie prawa pomocy został załatwiony odmownie postanowieniem z 18 stycznia 2006 r. Skarżący nie zaskarżyli tego postanowienia, a zatem stało się ono prawomocne, w konsekwencji czego H. i Z. L. obowiązani byli uiścić w wyznaczonym przez Sąd terminie wpis od wniesionego zażalenia, pod rygorem jego odrzucenia. Stosownie bowiem do art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawomocne orzeczenie jest wiążące zarówno dla stron i Sądu, który je wydał, jak również dla innych sądów i innych organów państwowych. Z tego właśnie powodu Naczelny Sąd Administracyjny jest również nim związany.
Jednocześnie Sąd pragnie zaznaczyć, że w postępowaniu z zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie w przedmiocie sporządzenie uzasadnienia wyroku – a takim jest postanowienie z dnia 31 marca 2006 r. – niedopuszczalne jest badanie prawidłowości postanowienia z 18 stycznia 2006 r. i to z dwóch powodów. Po pierwsze, jest to postanowienie wydane w innej sprawie (kwestii procesowej) niż objęta zaskarżeniem zawartym w zażaleniu z 24 kwietnia 2006. Po drugie zaś, postanowienie to jest prawomocne, a więc wiążące również dla NSA.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jedynie na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że ciągle pozostaje nierozpoznany wniosek skarżących o udzielenie prawa pomocy z 1 marca 2006 r. (k. 93 – akt sądu I instancji).