Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008 r. oddalił wniosek W. M. o wymierzenie grzywny Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego za nieprzekazanie akt administracyjnych i skargi na decyzję tego organu z dnia [...].
W motywach Sąd podał, iż pismem z dnia 19 listopada 2007 r. W. M. złożył wniosek o ukaranie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego grzywną w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". We wniosku W. M. wskazał, że fakt zwłoki w przekazaniu do Sądu wniesionej przez niego skargi potwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia [...] skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyniku interwencji skarżącego zgłoszonej pismem z dnia [...]. W odpowiedzi na wniosek Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że skarga złożona przez W. M. na decyzję tego organu z dnia [...] wpłynęła 28 lutego 2007 r. W dniu 22 marca 2007 r. zostało sporządzone i tego samego dnia podpisane przez upoważnioną osobę pismo stanowiące odpowiedź na skargę, jednakże z przyczyn technicznych, omyłkowo nie zostało ono doręczone w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Jak wskazał organ, wobec interwencji W. M., podjęte zostały w trybie pilnym działania zmierzające do niezwłocznego przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. W dniu 25 maja 2007 r. całość dokumentacji została złożona w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. O powyższym fakcie organ poinformował skarżącego. Wyjaśniając przyczyny zaistniałej zwłoki organ wskazał na zmiany w organizacji pracy, jakie miały miejsce w Departamencie Orzecznictwa Nadzoru Budowlanego, na aktach opracowywanych i analizowanych w toku prowadzonych postępowań. W związku z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie wniosku.
Rozpoznając wniosek skarżącego, Sąd I instancji, zaznaczył, iż wobec niezaprzeczalnego uchybienia przez organ terminowi określonemu w art. 55 § 1 P.p.s.a., nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż organ wykonał ciążący na nim obowiązek niezwłocznie po interwencji skarżącego. Wniosek zaś o ukaranie organu grzywną wpłynął po blisko sześciu miesiącach od daty przekazania skargi przez organ administracji. Sąd wziął ponadto pod uwagę sposób i formę udzielonych w sprawie wyjaśnień, w których organ przyznał, że naruszenie art. 54 § 2 P.p.s.a. nastąpiło z jego winy, jednak po uzyskaniu informacji o powstałej zwłoce – akta przekazał niezwłocznie. Z tych powodów oraz mając na względzie, że grzywna wymierzana w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco–restrykcyjny, uwzględnienie zatem wniosku wniesionego po blisko pół roku od dnia przekazania skargi oznaczałoby, że grzywna miałaby wyłącznie charakter restrykcyjny, Sąd I instancji oddalił wniosek W. M. Zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. M., wnosząc o jego uchylenie i zwrot kosztów postępowania.
Jak podniesiono w zażaleniu, Sąd I instancji bezkrytycznie przyjął wyjaśnienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które w ocenie skarżącego są niewystarczające. W rzeczywistości bowiem skarga celowo nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uwagi na szereg nieprawidłowości, manipulacji i łamania prawa do jakich doszło w prowadzonym postępowaniu. Podniesiono ponadto, iż w postanowieniu Sądu I instancji występują oczywiste sprzeczności: z jednej strony Sąd stwierdza bowiem, że wniosek o ukaranie grzywną może być wniesiony na każdym etapie postępowania, a z drugiej strony stwierdza, że prawidłowo złożony wniosek ze względu na termin jego złożenia nie może być uwzględniony. Do kolejnej sprzeczności, zdaniem skarżącego, doszło pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w sentencji zaskarżonego postanowienia o oddaleniu wniosku, a treścią jego uzasadnienia, w którym Sąd wskazał na oczywiste naruszenie dyspozycji art. 54 § 2 P.p.s.a. stanowiącego wyłączną przesłankę do uznania za zasadny wniosek o ukaranie organu grzywną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do postanowień art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem. Organ ten, według art. 54 § 2 P.p.s.a. przekazuje skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do Sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia. Nieprzekazanie przez organ skargi w ustawowym terminie do sądu administracyjnego, może pociągać za sobą wymierzenie organowi grzywny. Możliwość taką stwarza art. 55 § 1 P.p.s.a., według którego w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Podkreślić należy, iż wobec brzmienia art. 55 § 1 P.p.s.a. – "sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" - należy przyjąć, iż decyzja ta zależy od uznania sądu, a nie od woli skarżącego wyrażonej we wniosku o ukaranie. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. ma na celu wyegzekwowanie od organu administracji wypełnienia przezeń obowiązków procesowych.
Nie jest to forma "kary" za uchybienie terminowi określonemu w art. 54 § 2 tej ustawy. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny Sąd I instancji orzeka na podstawie stanu faktycznego w chwili orzekania, a zatem uchybienie przez organ trzydziestodniowemu terminowi nie stanowi podstawy do nałożenia grzywny, jeżeli mimo opóźnienia, przekazał on Sądowi akta wraz z odpowiedzią na skargę przed rozpoznaniem wniosku. W niniejszej sprawie na skutek interwencji skarżącego dokonanej w piśmie z dnia [...] (data wpływu do organu: [...]) całość dokumentacji w dniu 25 maja 2007 r. została złożona w biurze podawczym sądu, wniosek zaś o ukaranie organu grzywną został nadany w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 listopada 2007 r. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchybił trzydziestodniowemu terminowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a., to podkreślić należy, że wobec interwencji skarżącego akta sprawy wraz ze skargą zostały przekazane do Sądu I instancji niezwłocznie, jeszcze przed wystąpieniem przez skarżącego z wnioskiem o ukaranie organu grzywną.
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należało uznać za odpowiadające prawu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.