Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 294/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – po rozpoznaniu wniosku K. C. – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy nakazania wykonania robót budowlanych.
W uzasadnieniu Sąd podał, że K. C. w dniu [...] marca 2015 r. złożyła do Sądu skargę na w/w decyzję. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania tej decyzji, z uwagi na to, że decyzją tą – z naruszeniem przepisów prawa – orzeczono o zamurowaniu okna w stronie południowej należącego do niej budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu Sąd przytaczając art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. podniósł, że obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu lub czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spoczywa na stronie. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.
Sąd podał, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącej, zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na zamurowaniu okna w stronie południowej należącego do niej budynku. Decyzją tą, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], odmawiającą nałożenia na skarżącą obowiązku wykonania robót budowlanych przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...], położonej w obrębie [...] Jacek, gmina Lubartów, należącej do skarżącej (k. 34 akt adm. I inst.).
Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała jakichkolwiek podstaw uzasadniających stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie K. C., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia K. C. podniosła, że przedmiotem wniosku złożonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie było anulowanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie z dnia [...] października 2010r., znak: [...] w związku z nakazem zamurowania okna w ścianie od strony działki sąsiedniej nr ewid. [...]. Żaląca się podkreśliła, że zatwierdzony projekt budowlany zamienny jest wadliwy, ponieważ autor projektu inż. W. R. niesłusznie lub przez przeoczenie przeznaczył istniejące okno w budynku od około 25 lat do likwidacji od strony południowej, a ściana owa nie była ruszana, ponieważ projekt zamienny nie obejmował tej części budynku. Ponadto zaznaczyła, że jest to projekt zamienny architektoniczno-budowlany i dlatego wymagane są uprawnienia architektoniczne, a takowych W. R. nie posiadał.
K. C. zaznaczyła, że w chwili zatwierdzenia projektu zamiennego nie była przy tym obecna i nie mogła zauważyć popełnionych błędów przez W. R. Pracownicy Powiatowego Inspektoratu Budowlanego w Lubartowie przyjmując projekt zamienny nie dość, że przyjęli projekt zamienny od osoby, która nie miała odpowiednich uprawnień, to także przyjęli projekt wadliwy, bo przy kontroli Nadzoru Budowlanego w dniu [...] września 2014 r. wyszło, że piwnica wg projektu W. R. wogóle nie istnieje, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, który stwierdzili w dniu kontroli inspektorzy Nadzoru Budowlanego.
W ocenie żalącej się Sąd ustosunkował się tylko do lakonicznej odpowiedzi Wojewódzkiego Lubelskiego Nadzoru Wojewódzkiego na jej skargę dotyczącą decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., w której nie odnosiono się do sprawy zamurowania okna od strony granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...].
Żaląca się wniosła o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie, znak: [...] dotyczącej zamurowania okna od strony granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...] w budynku jednorodzinnym usytuowanym na działce gruntu nr [...] położonej w obrębie [...]-Jacek m. Lubartów, a także uchylenie wadliwego projektu zamiennego autorstwa inż. W. R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., gdyż ten przepis dotyczy udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania.
Rację ma Sąd pierwszej instancji, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie podała żadnych konkretnych danych pozwalających na ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [ w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.).
Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04 - nie publik., B. Dauter [w] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.
Podkreślić też należy, iż obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy.
Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak, więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Skoro w niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających zgłoszony wniosek, to tym samym Sąd pierwszej instancji nie dysponował żadnym materiałem pozwalającym uznać zasadność wniosku.
Także w zażaleniu skarżąca nie podała żadnych argumentów przemawiających za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy i podniosła zarzuty, które nie podlegają badaniu w postępowaniu zażaleniowym, lecz przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił zażalenie.