Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1204/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnych norm hałasu i orzekł o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu. Powodem odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) było nieuzupełnienie jej braku formalnego w postaci odpisu skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do uzupełnienia m.in. tego braku.
Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 października 2016 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, został wezwany między innymi do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu podpisanej skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony adwokatowi A. L. w dniu 8 października 2016 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 4 listopada 2016 r. gdyż pełnomocnik skarżącego w zakreślonym terminie nie nadesłał odpisu skargi. Tym samym skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi i podlegała ona odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie:
- 1. art. 33 § 1 P.p.s.a., które miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie, poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie M. W. posiadał status uczestnika postępowania, a tym samym błędne wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi;
- 2. art. 47 § 1 P.p.s.a., które miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że odpis skargi musi być podpisany, a tym samym wezwanie skarżącego do przedłożenia podpisanego odpisu skargi.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia o rozwiązaniu umowy najmu pomiędzy J. T. a M. W. a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, w sprawie nie występuje podmiot, którego poza organem można uznać za uczestnika postępowania. Skarżący nie wskazywał na to w swojej skardze z 29 sierpnia 2016 r. Odnosząc się do treści art. 33 § 1 P.p.s.a. skarżący dowodzi, że żaden podmiot nie spełnia warunków z tego przepisu i nie może być uznany za uczestnika postępowania. Nie wykazał tego sąd administracyjny. W postępowaniu przed SKO w Koszalinie brał udział jedynie skarżący oraz Starosta Kołobrzeski. Decyzja wydana w tym postępowaniu nie była skierowana do innych podmiotów. Inne podmioty nie brały czynnego udziału w postępowaniu. Nie sposób więc uznać, dlaczego M. W. jako były najemca lokalu miałby posiadać status uczestnika.
Dalej wskazano, że decyzję SKO w Koszalinie z [...] sierpnia 2016 r. przekazano do wiadomości Prezydentowi Miasta Kołobrzeg i M. W. co powinno skutkować uznaniem, że jest dwóch uczestników postępowania w sprawie. Zatem wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi z 25 października 2016 r. było nieprawidłowe bo wzywało do nadesłania jednego odpisu skargi.
Skarżący twierdzi, że M. W. nie miał interesu prawnego w postępowaniu sądowym, bowiem od dnia 30 września 2016 r., czyli miesiąc przed wezwaniem Przewodniczącego z dnia 25 października 2016 r., skarżący i M. W. zgodnie oświadczyli, że z dniem 30 września 2016 r. rozwiązują umowę najmu lokalu użytkowego ze skutkiem natychmiastowym za porozumieniem obu stron. Zdaniem skarżącego, przesądza to o tym, że M. W. nie ma interesu prawnego do występowania w charakterze uczestnika w niniejszej sprawie. Przedłożono ww. oświadczenie. Także Prezydent Miasta Kołobrzeg nie ma interesu prawnego w sprawie.
Następnie skarżący podniósł, że wezwanie z dnia 25 października 2016 r. było wadliwe bowiem Sąd nie wskazał uczestnika postępowania dla którego miałby być przeznaczony brakujący odpis. Skarżący nie wiedział o jakiego uczestnika chodzi i potraktował to jako omyłkę pisarską, zwłaszcza, że był świadomy oświadczeń stron z 30 września 2016 r.
Skarżący wskazał, że w niniejszym postępowaniu uczestnicy uprawnieni z mocy prawa do występowania w charakterze strony nie występują. Nikt nie zgłosił wniosku o uznanie go za uczestnika postępowania, a wezwanie do usunięcia braku w postaci odpisu skargi jako bezprzedmiotowe nie powinno prowadzić do odrzucenia skargi.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 47 P.p.s.a. skarżący wskazał, że wezwanie o nadesłanie odpisu podpisanej skargi było niezasadne, bowiem z orzecznictwa NSA wynika, że odpis skargi nie musi być przez stronę podpisany a jedynie poświadczony za zgodność z oryginałem.
W oparciu o powyższe skarżący zauważył, że nawet gdyby uznać, że wezwanie do nadesłania odpisu skargi było uzasadnione, z czym nie zgada się, to wezwanie do nadesłania odpisu podpisanej skargi jest z całą pewnością nieuzasadnione i nieprawidłowe. Wobec tego Sąd nie wezwał strony prawidłowo do uzupełnienia braku formalnego skargi, a tym samym brak podstaw do jej odrzucenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 P.p.s.a.).
W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Innym rygorem, który przewiduje ww. ustawa w przypadku nie uzupełnienia w wyznaczonym do tego terminie na wezwanie sądu braków formalnych szczególnego pisma procesowego, jakim jest skarga do sądu administracyjnego (art. 57 § 1 P.p.s.a.) jest odrzucenie skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
Odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 407/08 oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, Komentarz do art. 47 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 249).
Wbrew temu co podnosi się w zażaleniu w wezwaniu z dnia 25 października 2016 r. będącym wykonaniem zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 października 2016 r. prawidłowo wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez m.in. nadesłanie odpisu podpisanej skargi z dnia 29 sierpnia 2016 r. celem doręczenia uczestnikowi postępowania (k. 1 i 12). Przewodniczący wskazując na "odpis podpisanej skargi" zaznaczył wyłącznie, że sporządzony przez skarżącego odpis skargi ma być odpisem wniesionej przez niego skargi, którą opatrzył własnoręcznym podpisem. Nie chodziło w tym przypadku o kolejny egzemplarz skargi z własnoręcznym podpisem ale o jej odpis, czyli uwierzytelnioną kopię skargi. Faktem jest, że przepisy P.p.s.a. nie wymagają podpisania odpisu skargi. Odpis ma stanowić odzwierciedlenie skargi wykonane w dowolnej technice powielania i ma zostać uwierzytelniony tj. potwierdzony za zgodność z oryginałem. Zdaniem NSA wezwanie do usunięcia braków skargi było jednoznaczne i prawidłowo określało powinności jego adresata. Nie został naruszony art. 47 § 1 P.p.s.a.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 33 § 1 P.p.s.a. NSA stwierdza, że przepis ten nie został naruszony poprzez błędne uznanie M. W. za uczestnika niniejszego postępowania wywołanego skargą skarżącego. Zauważyć należy, że w dniu wydania zaskarżonej do sądu decyzji SKO w Koszalinie tj. w dniu [...] sierpnia 2016 r. M. W. był uczestnikiem postępowania odwoławczego przed SKO w Koszalinie oraz w postępowaniu prowadzonym przez Starostę Kołobrzeskiego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. (Nr [...]) dotyczącej m.in. ustalenia dopuszczalnych norm hałasów dla pory nocnej, emitowanego do środowiska przez dwa wentylatory instalacji wentylacyjnej z lokalu gastronomicznego przy pl. R. [...] w K. umieszczone na dachu budynku mieszkalno-usługowego - działka nr [...] obręb [...] Miasta K. Okoliczność, że M. W. nie brał aktywnego udziału w tym postępowaniu nie przekreśla jego pozycji procesowej jako uczestnika tego postępowania.
Ważne by miał on w tym postępowaniu interes prawny. Z akt administracyjnych wynika, że hałas emitowany był przez wentylatory zamontowane przez M. W., jako najemcy lokalu gastronomicznego pod adresem Plac R. [...] w K. Jak wynika z przedłożonego oświadczenia o rozwiązaniu umowy najmu M. W. był najemcą lokalu będącego własnością J. T. od 23 października 2013 r. aż do dnia 30 września 2016 r. Zatem decyzje wydane w postępowaniu przed Starostą Kołobrzeskim oraz decyzje wydane w postępowaniu odwoławczym przed SKO w Koszalinie dotyczące lokalu, który najmował M. W. od skarżącego J. T. jednoznacznie wskazują na interes prawny M. W. Działania tej osoby były powodem wszczęcia postępowania administracyjego w sprawie. Decyzje te w chwili wydawania ich dotyczyły jego praw i obowiązków wynikających z umowy najmu do lokalu, który emitował hałas. Słusznie zatem Sąd uznał M. W. za uczestnika tego postępowania. Fakt rozwiązania umowy najmu przed wezwaniem przez sąd o odpis skargi nie zmienia tego, że w okresie wydawania kontrolowanych decyzji M. W. był stroną toczącego się postępowania.
Wobec powyższego zarzut, że nie było podstaw do wzywania o odpis skargi dla doręczenia go uczestnikowi postępowania, bowiem poza organem i skarżącym nie było uczestników postępowania, jest niezasadny.
W tej sytuacji niezastosowanie się do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nie uzupełnienie w terminie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej odpisu dla doręczenia go uczestnikowi postępowania należało uznać za nieuzupełnienie braku formalnego wniesionej skargi i podstawę do odrzucenia na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Wydawać się może, że brak jednego odpisu skargi jest brakiem nieistotnym co uzasadniałoby twierdzenie, że jego nieusunięcie w terminie nie powinno skutkować odrzuceniem skargi. W tym zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 wskazał, iż "Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd".
Złożenie brakującego odpisu skargi po upływie terminu do jego uzupełnienia nie rodzi skutków prawnych, toteż dołączenie odpisów skargi na etapie postępowania zażaleniowego nie mogło wywołać oczekiwanego przez skarżącego skutku.
W oparciu o powyższe rozważania uznać należało, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.