Postanowienie NSA z 25 lipca 2006 r., II OZ 730/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 1358/03 odrzucające zażalenie A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 1358/03 odrzucające skargę kasacyjną A. G.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2004 r.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący, sprawozdawca

Sprawa

w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 października 2004 r., po rozpoznaniu skargi J. M. uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2003 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. Strona niniejszego postępowania A. G. otrzymał odpis w/w wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 24 stycznia 2005 r.

W dniu 23 lutego 2005 r. (data stempla pocztowego) A. G. złożył sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od tego wyroku, wskazując jednocześnie numer swojej legitymacji adwokackiej [...].

Następnie, w odpowiedzi na pisma Sądu z dnia 3 marca 2005 r. oraz z dnia 12 kwietnia 2005 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyjaśniła, że adwokat A. G. nie wykonuje zawodu adwokata od dnia 30 października 1995 r. tj. od daty likwidacji Zespołu Adwokackiego Nr 36 w Warszawie, którego był członkiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2005 r., działając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę kasacyjną A. G. jako niedopuszczalną, wskazując w uzasadnieniu, iż nie wykonuje on zawodu adwokata w rozumieniu ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058).

Na powyższe postanowienie skarżący złożył w dniu 29 maja 2005 r. (data stempla pocztowego) sporządzone osobiście zażalenie.

Postanowieniem z dnia 13 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił w/w zażalenie, wskazując, że skarżący został pouczony o konieczności sporządzenia zażalenia przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a ponieważ skarżący sporządził je osobiście, w ocenie Sądu jest ono niedopuszczalne.

A. G. w dniu 24 października 2005 r. (data stempla pocztowego) wniósł zażalenie na w/w postanowienie z dnia 13 września 2005 r. wskazując, że Sąd pominął okoliczność, iż jest on z zawodu adwokatem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Zaznaczyć należy, że powołany przepis nie wymaga, aby w/w zażalenie sporządził pełnomocnik, zatem w sytuacji, gdy stroną postępowania jest adwokat, może on sporządzić zażalenie osobiście.

Jak wynika z lektury akt sprawy A. G. jest adwokatem. Wprawdzie Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała w piśmie z dnia 7 kwietnia 2005 r., że skarżący nie wykonuje obecnie tego zawodu, nie oznacza to jednak, że utracił uprawnienia do jego wykonywania. Tym samym, stwierdzić należy, że skarżący posiada kwalifikacje do sporządzenia zażalenia od postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną. Stosownie więc do art. 194 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może wnieść sporządzone osobiście w/w zażalenie we własnej sprawie. Nie ma natomiast znaczenia w niniejszej sprawie, że skarżący nie wykonuje zawodu adwokata, powyższe nie oznacza bowiem, że stracił on kwalifikacje zawodowe, rozumiane jako profesjonalne przygotowanie do wykonywania określonych czynności. Mając bowiem na uwadze, że celem wprowadzenia przymusu adwokackiego określonego w art. 194 § 4 jest sprostanie wymogom jakim powinno odpowiadać wskazane tam zażalenie, nie ma znaczenia, czy adwokat, który sporządza je we własnym imieniu wykonuje zawód adwokata, czy nie.

W takiej sytuacji zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2005 r. podlega uchyleniu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 i art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.