Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprostował z urzędu sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. II SA/Kr 1726/14 w ten sposób, że zwrot "na postanowienie nr [...] Wojewody [...]" zastąpił zwrotem "na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.".
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 20 lutego 2015r., sygn. II SA/Kr 1726/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W sentencji wyroku, wskutek błędu pisarskiego, zamiast "na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K." wpisano "na postanowienie nr [...] Wojewody [...]". Mając na względzie, że sprostowaniu mogą podlegać wadliwości zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu wyroku (wyrok SN z 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155), Sąd na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej: p.p.s.a.), dostrzeżoną nieprawidłowość sprostował.
W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, skarżący podniósł zarzut niewłaściwego zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego, zmiana przez Sąd zwrotu w sentencji wyroku nie może być traktowana jako oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu. Oczywistość błędu powinna wynikać z samej jego natury bądź porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku. Dokonana przez Sąd zmiana zwrotu użytego w sentencji wyroku prowadzi do zmiany oznaczenia organu, którego postanowienie było przedmiotem skargi. Określenie organu, który wydał zaskarżone postanowienie w treści sentencji wyroku jest istotnym, podstawowym elementem wyroku i nie może być zmieniane przez Sąd dowolnie w drodze sprostowania z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, jednakże nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym niedokładność lub omyłka może dotyczyć oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności, ale także nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, o ile dostrzeżone nieprawidłowości mają charakter oczywisty (por. postanowienia NSA: z dnia 26 kwietnia 2010 r., II OZ 173/10; z 21 sierpnia 2014 r., II OSK 564/14).
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie rozstrzygnięto skargę na postanowienie z dnia [...] października 2014 r. nr [...] wydane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., na co jednoznacznie wskazują akta sprawy, w tym treść skargi A. R. z dnia 2 listopada 2014 r. W tych okolicznościach nie można podzielić przekonania skarżącego, że dokonana przez Sąd zmiana zwrotu użytego w sentencji wyroku prowadzi de facto do zmiany oznaczenia organu, którego postanowienie było przedmiotem skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dostrzeżona przez Sąd I instancji nieprawidłowość w sentencji wyroku z 20 lutego 2015 r. nosi cechy oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., zaś jej sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji art. 156 § 1 p.p.s.a. nie budzi żadnych zastrzeżeń.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.