Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił wniosek Spółdzielni [...] z siedzibą w S. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi A. P. na uchwałę Rady Miasta Siedlce z dnia 24 kwietnia 2009 r., nr XLI/570/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podniósł, że Spółdzielnia nie wykazała, iż uchwała będąca przedmiotem skargi narusza jej interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Zażalenie na to postanowienie wniosła wskazana na wstępie Spółdzielnia i zarzucając naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w postępowaniu w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Stosownie zaś do regulacji art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skargę na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym na uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą rady, o ile wcześniej wezwie radę do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne.
Tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wpływa na legitymację skarżącego jak i podmiotu, który chce przystąpić do sprawy w charakterze uczestnika postępowania. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd zaczerpnięty z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06 (Dz.U. z 2008r., Nr 170, poz. 1053), zgodnie z którym skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a podstawą zaskarżenia musi być niezgodność uchwały z prawem przy jednoczesnym naruszeniu przez tą uchwałę indywidualnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). Dla wykazania naruszenia interesu prawnego koniecznym jest przy tym wskazanie naruszenia, przez uchwałę lub zarządzenie, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikających z regulacji materialnoprawnej.
We wskazanym powyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, że "powszechnie przyjęta przez sądy administracyjne interpretacja, w myśl której prawo do zaskarżenia uchwał do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy, przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu, wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał podkreślił, że wykładnia pojęcia "interes prawny", jako indywidualny interes prawny określony przez konkretną normę prawa materialnego, powoduje, że mamy do czynienia z indywidualną sprawą, identyfikowaną przez określony stan faktyczny, związany z określonym podmiotem, wymagający prawnej kwalifikacji na podstawie normy prawnej, mającej charakter generalny i abstrakcyjny. Według oceny zawartej we wskazanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego przyjęcie interpretacji, że interes prawny wynika z samej przynależności do społeczności samorządowej, w oderwaniu od prawa materialnego – powodowałoby, że legitymacja skargowa każdego członka społeczności samorządowej mogłaby uruchomić kontrolę legalności aktu wydanego przez organy samorządu terytorialnego, bez względu na indywidualny interes prawny, chroniony przez prawo materialne.
Taka legitymacja skargowa nie mieściłaby się w konstytucyjnym pojęciu sprawy, stanowiącym nieodłączny element prawa do sądu i istoty sprawowania wymiaru sprawiedliwości, wynikających z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
W pełni aprobując powyższe wywody dotyczące interpretacji przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd że Spółdzielnia, wnioskując o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania tak rozumianego indywidualnego interesu prawnego nie wykazała. Zarówno we wniosku skarżącej, jak i w wystąpieniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2010 r. wskazano jedynie na fakt posiadania przez tę Spółdzielnię interesu prawnego. Także wskazane w zażaleniu na powyższe postanowienie okoliczności, że "naruszenia prawa są analogiczne jak te wskazane we wniesionej skardze przez A. P." nie stanowi wykazania naruszenia przez uchwałę konkretnego interesu prawnego Spółdzielni, albowiem wykazanie naruszenia interesu prawnego łączyć się winno ze wskazaniem konkretnego przepisu materialnoprawnego z którego wynika takie naruszenie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie oddalił.