Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 327/13 odmówił A. F. wstrzymania wykonania decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] w miejscowości D. oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego.
Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji Sąd stwierdził, że skarżący nie przytoczył żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem mu ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W szczególności skarżący nie wskazał, jaką szkodę poniesienie lub też, jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tzn. o "wstrzymanie odwieszonego projektu zamiennego i wstrzymanie tej budowy") do czasu dokonania rozgraniczenia działki nr [...] należącej do skarżącego, z działką nr [...].
Mając zatem na uwadze, że skarżący nie wykazał, iż w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpiłyby skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, podnosząc, że właściciel działki nr [...] rozpoczął budowę na urządzeniach wodnych, co spowodowało, że na jego działce gromadzi się woda, w związku z czym korzystanie przez skarżącego z działki jest utrudnione. Ponadto, skarżący wskazał, że właściciel działki nr [...] powiększył działkę kosztem działki należącej do skarżącego i w przypadku wybudowania budynku nie zostaną zachowane odległości od granic jego działki.
Odpowiedź na zażalenie złożyli uczestnicy postępowania M. J. i P. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczając się jedynie do sformułowania wniosku o "wstrzymanie odwieszonego projektu zamiennego i wstrzymanie tej budowy" do czasu dokonania rozgraniczenia działki nr [...] należącej do skarżącego, z działką nr [...], nie wskazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać ponadto należy, że wybudowanie obiektu budowlanego nie wywołuje skutku o charakterze nieodwracalnym. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącego (por. postanowienia NSA: z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 54/12, z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 455/13).
Należy zwrócić także uwagę, że podniesienie dopiero w zażaleniu argumentów pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia zażalenia. Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o nowe okoliczności, które nieznane były Sądowi I instancji, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie – zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego – oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów, czy przedkładania dokumentów w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10).
W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2013 r., odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji