Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 października 2015 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] września 2015 r. o wymeldowaniu W. B. z miejsca pobytu stałego w budynku położonym w miejscowości R. [...], gmina O. Wskazana decyzja została doręczona W. B. w dniu 6 listopada 2015 r.
W dniu 8 grudnia 2015 r. (data nadania przesyłki pocztowej) W. B. wniósł za pośrednictwem organu odwoławczego skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze tej zarzucił organowi naruszenie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie przez skarżącego terminowi do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1371/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił ww. skargę.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skutecznie skarżącemu w dniu 6 listopada 2015 r. Pomimo, że decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia, skarga na powyższą decyzję została wniesiona przez skarżącego dopiero w dniu 8 grudnia 2015 r. (data nadania przesyłki pocztowej), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który upłynął w dniu 7 grudnia 2015 r. W związku z powyższym skargę należało odrzucić.
Zażaleniem W.B. zaskarżył powyższe postanowienie wskazując, że: zostało wydane przedwcześnie, przed rozpatrzeniem złożonego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w którym przedstawiono okoliczności świadczące o braku winy po stronie skarżącego w uchybieniu terminu; nieuwzględniono, że uchybienie terminu nie było spowodowane winą skarżącego; odrzucając skargę pozbawiono skarżącego prawa do obrony jego praw, w szczególności możliwości skorzystania z prawa do weryfikacji wydanej decyzji w postaci złożenia skargi oraz prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, które wynika z przepisu art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał m.in., że zaskarżona decyzja została doręczona na jego adres korespondencyjny i odebrana przez osobę zamieszkująca pod tym adresem. Skarżący z kolei przebywał w tym czasie w szpitalu w związku z objawami silnej depresji. W tym okresie kontakt z nim był bardzo ograniczony. Po powrocie ze szpitala skarżący nie czuł się na tyle dobrze, aby w pełni zająć się wszystkimi ważnymi sprawami, w szczególności tak skomplikowaną sprawą jak sporządzenie skargi na decyzję administracyjną, co wiąże się z zebraniem dokumentów, konsultacją prawniczą itp. Powyższe okoliczności spowodowały, że skargę sporządzono i złożono do organu z uchybieniem zaledwie jednego dnia. Ponadto podniesiono, że niezwłocznie jak w odpowiedzi na skargę zarzucono skarżącemu uchybienie terminu, ten wystąpił do Sądu o jego przywrócenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została, jak wynika z akt administracyjnych, doręczona osobiście W. B. dnia 6 listopada 2015 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 7 grudnia 2015 r. WSA w Olsztynie słusznie zatem stwierdził, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 7 grudnia 2015 r., to złożenie jej w dniu 8 grudnia 2015 r. nastąpiło z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zakwestionowane postanowienie o odrzuceniu skargi wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. było więc prawidłowe. Zaznaczyć przy tym należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym, a tym samym nie może być on ani skrócony ani wydłużony. W konsekwencji Sąd I instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu upływ ustawowego terminu i z tej przyczyny odrzucić skargę.
Odnośnie natomiast podnoszonych w zażaleniu okoliczności wskazać należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie ocenia kwestii winy w uchybieniu terminowi do wniesienia środka zaskarżenia.
Podkreślenia wymaga również, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wniósł już po odrzuceniu skargi przez Sąd I instancji.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.