Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 360/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną C. B. i J. B. (dalej jako skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 360/18 w sprawie ze skargi C. B. i J. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że C. B. i J. B. w terminie do tego wyznaczonym wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 360/18, oddalającego ich skargę wniesioną w ww. sprawie. Pomimo wystosowanego do pełnomocnika skarżących kasacyjnie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, doręczonego 28 marca 2019 r. (k. 86 akt), został zrealizowany jedynie obowiązek dotyczący uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że złożona skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z uwagi na brak formalny w postaci nie złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Sąd podkreślił, że z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.) wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Niespełnienie tego wymogu stanowi o niedopuszczalności skargi kasacyjnej co prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 § 2 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia, przy czym nie wskazano jakichkolwiek przepisów prawa, których naruszenia miałby dopuścić się Sąd pierwszej instancji. Skarżący wystąpili o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący potwierdzili odbiór przez pełnomocnika w dniu 28 marca 2019 r., przesyłki listowej zawierającej zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII w przedmiocie uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, jednak pomimo podjętej próby wyjaśnienia, nie mogą potwierdzić jednoczesnego odbioru w tym dniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 22 marca 2019 r. w przedmiocie wezwania do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
W ocenie skarżących brak zatem nie budzącego wątpliwości dowodu na okoliczność, że w dniu 28 marca 2019 r. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 22 marca 2019 r. w przedmiocie wezwania do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących.
Zdaniem skarżących, uznać należy, że ewentualne uchybienie terminowi do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie nastąpiło bez winy skarżących (pełnomocnika). Dalej wskazano, że okoliczność ta stanowiła podstawę złożonego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, do którego dołączono oświadczenie w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Pomimo braku wskazania w zażaleniu naruszonych zaskarżonym postanowieniem przepisów prawa NSA na podstawie argumentów uzasadnienia zażalenia uznał, że według skarżących został naruszony art. 178 P.p.s.a. Sugeruje się, że nie było podstaw do odrzucenia skargi bowiem pełnomocnik nie został skutecznie powiadomiony o braku formalnym skargi kasacyjnej z art. 176 § 2 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W art. 176 § 2 P.p.s.a. wskazuje się, że skarga kasacyjna poza wymaganiami, o których mowa w § 1, powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zatem nie ulega wątpliwości, że zamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy jest wymogiem formalnym skargi kasacyjnej, który stosownie do art. 177a P.p.s.a. podlega uzupełnieniu na wezwanie Przewodniczącego Wydziału pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
Zarządzeniem WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2019 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej oraz złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego odpisem poświadczonym za zgodność z oryginałem. Na wykonanie ww. zarządzenia zakreślono, zgodnie z art. 177a P.p.s.a., termin siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.
- 86) wynika zaś, że wezwania te doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 28 marca 2019 r.
Pełnomocnik skarżących w wyznaczonym terminie wykonał jedynie wpłaty uchybionego wpisu od skargi kasacyjnej natomiast nie dopełnił wymogu złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Pozbawione podstaw jest stanowisko pełnomocnika skarżących zawarte w zażaleniu, że w sprawie brak jest niebudzącego wątpliwości dowodu skutecznego doręczenia pełnomocnikowi zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 22 marca 2019 r. wzywającego do spełnienia wymogów z art. 176 § 2 P.p.s.a. W ocenie NSA wiarygodnym i wystarczającym dowodem skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżących wezwania do uzupełnienia skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy jest zwrotne potwierdzenie odbioru tegoż zarządzenia Przewodniczącego - k. 86 akt sądowych. Jednoznacznie wynika z niego, że pod adresem pełnomocnika skarżących osoba upoważniona do odbioru korespondencji odebrała przesyłkę z WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 360/18 zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do uzupełnienia skargi kasacyjnej.
Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości tego to co zostało w nim stwierdzone. Oczywiście można domniemanie to podważyć wskazując inne, wiarygodne okoliczności prowadzące do odmiennych ustaleń niż stwierdzone tym dokumentem. Oceny tych okoliczności dokonuje upoważniony organ lub sąd.
Należy zauważyć, że pełnomocnik skarżących nie przedstawił żadnych okoliczności, które miałyby poddać w wątpliwość prawidłowe doręczenie przesyłki stwierdzone w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nie wiadomo z jakich powodów domaga się uznania, że doręczenie nie było skuteczne. O skuteczności doręczenia świadczy także to, że pełnomocnik zastosował się do wezwania o uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, które wchodziło w skład przesyłki kierowanej przez Sąd. Sąd nie jest w stanie przewidzieć jakie były losy wezwania, którego pełnomocnik nie wykonał. Faktem potwierdzonym w zwrotnym potwierdzeniem odbioru jest, że przesyłka odebrana przez pełnomocnika w dniu 23 marca 2019 r. zawierała wezwanie do uzupełnienia skargi kasacyjnej inne niż wezwanie o wpis.
W tym stanie sprawy przyjąć należało, że z niewyjaśnionych przyczyn pełnomocnik skarżących po otrzymaniu w dniu 23 marca 2019 r. wezwania do uzupełnienia skargi kasacyjnej o złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, nie wywiązał się z tego obowiązku. To doprowadziło Sąd pierwszej instancji do słusznych wniosków, że braki skargi kasacyjnej nie zostały uzupełnione i skarga ta jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu stosownie do art. 178 w zw. z art. 176 § 2 P.p.s.a.
Z art. 178 P.p.s.a. jednoznacznie wynika, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Odnośnie do podniesionej w zażaleniu argumentacji wskazać natomiast należy, że rozpoznając środek odwoławczy od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje stanowisko Sądu I instancji co do faktu uchybienia terminowi, nie bada natomiast przyczyn, z powodu których strona nie dochowała tego terminu. Okoliczności te mogą być badane przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu, który to wniosek w niniejszej sprawie skarżąca również złożyła.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.