Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 330/11 odmówił skarżącemu W. B. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, tj. zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 (pięćset) złotych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że ze złożonego przez skarżącego formularza wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a także z dodatkowych dokumentów złożonych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 80 m² oraz 74-metrowego mieszkania (w tym 1/2 posiada żona). Posiada ponadto 3 ha gruntu rolnego i otrzymuje rentę w wysokości 2013,90 zł netto. Z formularza PIT-40A wynika, że skarżący w 2010 roku osiągnął dochód w wysokości 28 146,12 zł, z czego odprowadzono 2 330 zł zaliczek na podatek dochodowy oraz 2 181,28 zł składek na ubezpieczenie zdrowotne. Z przedstawionych wyciągów bankowych skarżącego wynika, że na koncie w banku [...] skarżący w dniu 25 maja 2011 r. dysponował kwotą 4 260,81 zł, a w okresie od 26 lutego do 25 maja 2011 r. najniższe saldo wynosiło 2 730,75 zł.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd stwierdził, że skarżący osiąga dochód, który kilkukrotnie przewyższa kwotę wpisu sądowego. Skarżący posiada majątek w postaci domu, mieszkania i nieruchomości rolnej. Sąd uznał, że skarżący przewidując kontynuowanie sprawy administracyjnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, był w stanie poczynić oszczędności na ten cel.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 330/11, na podstawie art. 246 §1 pkt 2 w związku z art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny".
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji w pełni prawidłowo ocenił stan rodzinny, majątek i dochody skarżącego. Ustaleń w powyższym zakresie nie kwestionuje też skarżący. W zażaleniu wskazuje on m.in.: "Jestem emerytem i osobą pokrzywdzoną w tej sprawie dlaczego więc mam ponosić jakiekolwiek koszty". Sąd sprawdzając spełnienie przez wnioskującego o prawo pomocy kryteriów przyznania pomocy nie kontroluje pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony tego postępowania. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, strona wstępująca na drogę postępowania sądowego powinna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem.
W tym stanie rzeczy, skoro zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.