Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. S. i M. P. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Ponadto, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zwrócił stronie uiszczony wpis sądowy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 10 marca 2017 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 2 odpisów skargi oraz pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono pełnomocnikowi w dniu 31 marca 2017 r. W terminie zakreślonym do uzupełnienia braków formalnych skargi, który upływał z dniem 7 kwietnia 2017 r., braki te nie zostały przez stronę usunięte, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W zażaleniu wniesionym od postanowienia o odrzuceniu skargi skarżący wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji uzasadniając to tym, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nigdy nie dotarło do kancelarii pełnomocnika skarżących. Jedynym pismem, które zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 31 marca 2017 r. było pismo z dnia 14 marca 2017 r. doręczające pełnomocnikowi skarżących odpis odpowiedzi na skargę złożonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Na okoliczność odebrania przez pełnomocnika skarżących w dniu 31 marca 2017 r. przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zwierającej jedynie odpis odpowiedzi na skargę w sprawie S., P., pełnomocnik skarżących dołączył kserokopię fragmentu Dziennika korespondencji przychodzącej oraz screenshot korespondencji mailowej na okoliczność doręczenia pełnomocnikowi pisma sądowego z dnia 14 o przesłaniu odpowiedzi na skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Postawę faktyczną zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie stanowiło ustalenie, że pomimo prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżących wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, skarżący nie doprowadzili do usunięcia braków formalnych skargi, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W złożonym zażaleniu skarżący nie kwestionują istnienia podstaw do wezwania ich do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dwóch odpisów skargi oraz wykazania przez pełnomocnika umocowania do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym, podnoszą jedynie, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie rozpoczął biegu z uwagi na to, że przesyłka sądowa doręczona na adres kancelarii pełnomocnika skarżących w dniu 31 marca 2017 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zawierała.
W odniesieniu do tych zarzutów należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 p.p.s.a.), a więc przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1222). Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest przede wszystkim, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 2 rozporządzenia), a do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru).
Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany, jak w niniejszej sprawie, na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienia SN z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00; z dnia 14 marca 2000 r., II CKN 483/2000; dnia 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru.
W aktach sądowych znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki sądowej z dnia 14 marca 2017 r.(k. 18), z którego wynika, że przedmiotowa przesyłka zawierała dwa pisma: wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę. Pisma sporządzono na oddzielnych drukach (k. 16 i 17). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyby nawet przyjąć – co pełnomocnik skarżących próbował uprawdopodobnić przedstawiając kserokopię stosownej strony z dziennika korespondencji zawierającej informację, że przesyłka z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie doręczona w dniu 31 marca 2017 r. zawierała jedynie odpis odpowiedzi na skargę – że przesyłka rzeczywiście nie zawierała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, to wiedząc co powinna ona zawierać, gdyż wiedza ta wynikała z podpisanego przez pracownika kancelarii zwrotnego poświadczenia odbioru, pełnomocnik strony powinien podjąć czynności w celu prawidłowego doręczenia zarządzenia o uzupełnieniu braków formalnych skargi, a następnie braki te uzupełnić.
Nie bez znaczenia w sprawie pozostaje bowiem i to, że adresatem przesyłki nie byli sami skarżący, lecz ich profesjonalny pełnomocnik procesowy, który powinien posiadać odpowiednie rozeznanie co do zasad funkcjonowania procedur sądowych, w tym w zakresie trybu i sposobu doręczania pism sądowych, jak i praktyki sądowej polegającej na doręczaniu kilku pism procesowych jedną przesyłką.
Własnoręczny podpis umocowanego pracownika kancelarii na druku odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2016 r., II OZ 63/16; z dnia 13 września 2016 r., II OZ 864/16). Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych na potwierdzeniu odbioru pism. W tym zakresie poświadczenie odbioru ma walor dokumentu urzędowego, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Z tego względu przyjmuje się, że adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09).
W interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Niezachowanie reguł należytej staranności przez odbiorcę przesyłki, będącego podmiotem świadczącym profesjonalne usługi prawne, nie daje podstaw do stwierdzenia w niniejszej sprawie, że akt procesowy jakim było wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi uznany być mógł za pozbawiony swej prawnej skuteczności, gdyż strona nie obaliła domniemania, że został on jej prawidłowo doręczony. Domniemania zgodności z prawdą zwrotnego poświadczenia odbioru (k.
18) nie podważa kserokopia fragmentu dziennika korespondencji kancelarii, w której w rubryce "treść otrzymanej korespondencji" podano: "odp. na skargę", zwłaszcza w sytuacji, gdy autor zażalenia nie podał, w oparciu o jaki przepis prawa dotyczący zasad prowadzenia urządzeń ewidencyjnych kancelarii adwokackiej można by przyjąć uprawnione założenie, że zarejestrowanie korespondencji przychodzącej polega na obligatoryjnym wpisaniu w kolejnej pozycji dziennika wszystkich szczegółowych danych dotyczących zawartości odebranej przesyłki pocztowej.
W tych warunkach, wobec stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że wymogi prawidłowego doręczenia zostały w tej sprawie zachowane zaś skarżący nie wykazali, by wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.