Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 379/17, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał J. L. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 379/17, odrzucające zażalenie J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 379/17.
Jako podstawę wezwania Przewodniczący Wydziału wskazał art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Skarżący J. L. wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Pismem o którym mowa w wymienionych przepisach jest między innymi zażalenie (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, wynosi 100 zł.
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2018 r., mocą którego odrzucono jego zażalenie na postanowienie z dnia 21 sierpnia 2017 r., odrzucające skargę kasacyjną. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 12 lutego 2018 r. w wysokości ustalonej w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia. W zażaleniu nie przedstawiono żadnego zarzutu mogącego podważyć zasadność zarządzenia, jak też wysokość ustalonej kwoty wpisu sądowego. Twierdzenie skarżącego, iż "nie stać go na ponoszenie kosztów" mogłoby być rozważone w postępowaniu o udzielenie mu prawa pomocy. Wniosek taki, przed wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego przez Sąd, w niniejszej sprawie nie został złożony. Fakt, że stronie ewentualnie przyznano prawo pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów w innej sprawie, nie zwalniało Sądu od wydania zaskarżonego zarządzenia. Prawo pomocy jest bowiem instytucją, którą przyznaje się w indywidualnej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przed podjęciem dalszych czynności w sprawie, wymagałoby wyjaśnienia, czy stwierdzenie zawarte w zażaleniu, że "strony nie stać na ponoszenie kosztów", należy potraktować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.