Postanowienie NSA z 5 sierpnia 2005 r., II OZ 744/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt 3/II SA/Ka 3160/03 od o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Sądu

Sprawa

w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14 października 2003 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA A. Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA
Protokolant

Uzasadnienie

Pismem z dnia 1 grudnia 2003 r. E. L. wniosła skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14 października 2003 r., nr [...] która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bielsko-Białej o wymeldowaniu skarżącej z miejsca stałego pobytu.. W skardze swojej wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt 3/II SA/Ka 3160/03, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Sądu, w którym wskazał, że skarżąca nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, co wyklucza brak winy w uchybieniu, a tym samym nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu. Sąd w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że powołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie zostały przez skarżącą uprawdopodobnione. Sąd nie tylko poddał pod wątpliwość stan zdrowotny i emocjonalny skarżącej związany z nagłą trudną sytuacją życiową (bezdomność); ale stwierdził także, że trudności z ustaleniem prawidłowego biegu terminu do wniesienia skargi wynikające z zagubienia przez skarżącą decyzji Wojewody Śląskiego, a w konsekwencji uchybienie terminu z tej przyczyny nie jest niezależne od strony i nie świadczy o braku winy.

Skarżąca wniosła w dniu 11 maja 2004 r. zażalenie na powyższe postanowienie Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest uzasadnione. Skarżąca uprawdopodobniła bowiem przyczyny uchybienia terminu, od niej niezależne. Stosownie do art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) we wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy jedynie uprawdopodobnić niezawinione przyczyny uchybienia. Przepis ten nie wymaga natomiast

Sygn. akt II OZ 744/05 dowiedzenia ponad wszelką wątpliwość, że uchybienie było niezawinione. Ocena przesłanek decydujących o przywróceniu lub nie przywracaniu terminu należy bowiem do Sądu.

Chociaż należy zgodzić się ze zdaniem Sądu, że co do zasady np. zagubienie decyzji i wynikający stąd kłopot z ustaleniem daty, do jakiej można wnieść skargę, nie stanowi o braku winy strony; to w niniejszej sprawie Sąd zdania tego nie podziela. O ile w zwykłych warunkach zagubienie decyzji nie świadczyłoby o braku winy, lecz o zaniedbaniu to w sprawie tej zachodzą szczególne okoliczności. Skarżąca straciła bowiem miejsce stałego zamieszkania i przypuszczać można, że pozostaje to w ścisłym związku z uchybieniem przez nią terminu. Trudno wymagać od osoby, która nagle znalazła się w nowej i wyjątkowo uciążliwej sytuacji życiowej, dopilnowania wszelkich spraw szczególnie, że jak wskazała skarżąca, przeżywała w owym czasie załamanie nerwowe. W tym stanie rzeczy zażalenie jest usprawiedliwione. Sąd mając wątpliwości co do przedstawionych we wniosku okoliczności, powinien ewentualnie był wezwać skarżącą do dokładniejszych wyjaśnień, nie powinien natomiast od razu uznawać, że skoro skarżąca nie przedstawiła dokumentów poświadczających chorobę, to sytuacja taka nie miała miejsca. W tej sprawie, jak i jej podobnych, Sąd jako organ dysponujący władztwem państwowym, rozstrzygający w sprawach najżywotniejszych interesów obywateli, powinien wykazać więcej wyrozumiałości i życzliwości, jeżeli jest to możliwe i zależy od oceny Sądu. Każda sprawa ma charakter indywidualny i tak należy ja widzieć rozpatrując wnioski stron, które na tej drodze realizują swoje prawa konstytucyjne.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 185 w zw. z art. 197 p.p.s.a.