Postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r., II OZ 744/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. L.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 406/05 w zakresie odrzucenia zażalenia i w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi G. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 18 kwietnia 2005 r., nr rep[...] w przedmiocie przekazania skargi do organu właściwego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie w punkcie pierwszym a w pozostałym zakresie zażalenie oddalić.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w punkcie pierwszym odrzucił zażalenie skarżącej G. L. wniesione od postanowienia tego Sądu z dnia 2 września 2005 r. z uwagi na nieuiszczenie pomimo wezwania wpisu od tego zażalenia. W punkcie drugim tego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przyznania G. L. prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności jej skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia od postanowienia tego Sądu z dnia 2 września 2005 r., a pomimo upływu wyznaczonego terminu, wpis ten nie został uiszczony. Taka sytuacja, z uwagi na treść art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobowiązywała Sąd do odrzucenia zażalenia. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 247 tej ustawy, prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi, taka zaś sytuacja ma miejsce w sprawie. Na podstawie wstępnej analizy akt można bowiem stwierdzić, że obowiązujące przepisy w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącej.

Powyższe postanowienie zostało przez G. L. zaskarżone pismem z dnia 5 maja 2006 r. W zażaleniu tym skarżąca podniosła szereg argumentów nie mających odniesienia do postanowienia Sądu z dnia 20 kwietnia 2006 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie ze wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 kwietnia 2006 r. przepisem art. 220 § 3 powołanej ustawy, zażalenie, od którego pomimo wezwania do uiszczenia wpisu, nie została uiszczona stosowna opłata, podlega odrzuceniu. W sprawie niniejszej skarżąca została pismem z dnia 3 października 2005 r. prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 2 września 2005 r. i faktycznie do dnia wydania zaskarżonego postanowienia z dnia 20 kwietnia 2006 r. do Sądu nie wpłynął wymagany wpis. Niemniej jednak trzeba zauważyć, że zarządzenie, którym wzywano skarżącą do uiszczenia wpisu od zażalenia zostało zaskarżone. Wprawdzie zażalenie na zarządzenie z dnia 27 września 2005 r. zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone i skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 września 2005 r. pod rygorem odrzucenia zażalenia, jednakże Sąd był zobowiązany do wezwania skarżącej do wykonania zarządzenia z dnia 27 września 2005 r.

W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podlegało uchyleniu w punkcie odrzucającym zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 września 2005 r., na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela natomiast stanowisko Sądu I instancji w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w niniejszym postępowaniu. Słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, iż w sprawie tej, której przedmiotem jest przekazanie skargi według właściwości, zachodzi oczywista bezzasadność skargi. W istocie z przepisów prawa wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie przekazało skargę G. L., wniesioną do Kolegium na wydane z up. Ministra Rolnictwa Rozwoju Wsi postanowienie z dnia 7 kwietnia 2005 r. Z powyższego wynika bezsprzecznie, że w oparciu o obowiązujące przepisy brak jest podstaw do uwzględnienia skargi G. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 18 kwietnia 2005 r. Zgodnie z art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w przypadku oczywistej bezzasadności skargi. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji słusznie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w tym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.