Postanowienie NSA z 3 sierpnia 2010 r., II OZ 744/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 896/05 w zakresie wezwania do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia

Sprawa

w sprawie ze skargi J. J. na uchwalę Rady Miasta Oświęcimia z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić zażalenie

Skład

Sędzia NSA - Zofia Flasińska

Uzasadnienie

Pismem z 13 maja 2010 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał J. J. do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tego Sądu z dnia 8 stycznia 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 października 2009 r.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe pismo. Wskazał w nim, że narusza ono prawo krajowe, prawo wspólnotowe oraz prawa człowieka. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i wydanie nowego zgodnego z obowiązującym prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl zaś art. 180, który stosownie do przepisu art. 197 § 2 p.p.s.a. znajduje również zastosowanie w niniejszym postępowaniu, Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie, jeżeli ulegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

W rozstrzyganej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie było zarządzenie przewodniczącego, którym ustalona zostałaby wysokość wpisu sądowego i które wzywałoby stronę skarżącą do jego uiszczenia ale pismo wzywające do wykonania tego zarządzenia, które nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu w drodze wniesienia zażalenia. Pismo z dnia 13 maja 2010 r. wzywające skarżącego do wykonania wcześniejszego zarządzenia ma charakter wyłącznie porządkowy (wykonawczy) i stanowi informację o obowiązku uiszczenia wpisu w ustalonej wysokości, zgodnie z wyrażoną w art. 6 p.p.s.a. zasadą, iż sąd administracyjny udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.

Należy przypomnieć, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2010 r. Zarządzenie powyższe uprawomocniło się wskutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 13 kwietnia 2010 r. sygn. II OZ 302/10) złożonego na nie zażalenia. Ma to ten skutek, że doręczone skarżącemu rozstrzygnięcie ustalające wysokość wpisu powinno zostać wykonane, gdyż jest ostateczne.

Okoliczność, iż sporne pismo nie przybrało formy zarządzenia przewodniczącego wydziału nie ma wpływu na stwierdzoną niedopuszczalność rozpoznania skierowanego przeciwko niemu zażalenia, albowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia nie kreuje nowego obowiązku uiszczenia opłaty sądowej. Nie stanowi zatem zarządzenia w przedmiocie kosztów sądowych, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., zaskarżalnego na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 4 grudnia 2007 r., sygn. II OZ 1237/07; postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. l FZ 159/09; postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. II GZ 28/09).

Mając na uwadze powyższe względy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.