Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 782/16 oddalił skargę R. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną.
Zarządzeniem z dnia 15 marca 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, poprzez nadesłanie odpisu skargi kasacyjnej i złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, jak i uzupełnienie wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 150 zł. Powyższe wezwania zostały doręczone w dniu 24 marca 2017 r. upoważnionemu pracownikowi kancelarii pełnomocnika skarżącego.
W dniu 29 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił wpis od skargi kasacyjnej.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącego w zakreślonym terminie, upłynął w dniu 31 marca 2017 r. nie uzupełnił wszystkich braków formalnych skargi kasacyjnej, tj. nie nadesłał odpisu skargi kasacyjnej i nie złożył wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Pismem z dnia 9 maja 2017 r. pełnomocnik skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r. zarzucając mu naruszenie art. 177 w zw. z art. 176 § 2 i art. 178 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że zarządzeniem z dnia 15 marca 2017 został on wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie jej odpisu oraz złożenie wniosku o rozpoznanie skargi na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 176 p.p.s.a. wskazuje, iż skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać elementy szczególne, właściwe tylko dla tego konkretnego środka zaskarżenia. Wymagania dla pisma w postępowaniu sądowym zawarte są w treści art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W sytuacji gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 i 47 § 1 p.p.s.a. obowiązkiem sądu jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 178 p.p.s.a., który w przypadku nie uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nakazuje sądowi jej odrzucenie.
W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 15 marca 2017 r. Przewodniczący wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej oraz usunięcia braków formalnych przez złożenie 1 egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej oraz złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 marca 2017 r. Bezspornym jest, że pełnomocnik skarżącego zarządzenia tego w całości nie wykonał. W dniu 29 marca 2017 r. uzupełnił wpis od skargi kasacyjnej. Nie przedłożył jednak odpisu skargi kasacyjnej, oraz wymaganego oświadczenia, a zatem postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. Sąd I instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę kasacyjną z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych.
Odnosząc się do zarzutu zażalenia, jakoby pełnomocnik skarżącego nie otrzymał wezwania do nadesłania odpisu skargi kasacyjnej oraz wezwania do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wyjaśnić należy, że w aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający fakt otrzymania przez pełnomocnika skarżącego tego zarządzenia. Jest nim zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania podpisane przez upoważnionego pracownika kancelarii pełnomocnika skarżącego. Jest to dokument, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę, i który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w niniejszej sprawie zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak i wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, zostały wysłane w jednej kopercie, o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "wezw. do wpisu od sk. kas. do nadesł. braków sk. kasacyjnej" (k 71 akt sądowych), to wyjaśnić należy, że taka praktyka jest co do zasady dopuszczalna. W takiej jednak sytuacji obowiązkiem sądu było zamieszczenie informacji o zawartości przesyłki zarówno na kopercie, jak i zwrotnym potwierdzeniu odbioru, bowiem strona musi mieć możliwość weryfikacji zawartości tej przesyłki jeszcze przed pokwitowaniem jej odbioru, a sąd w toku postępowania sądowego. Zgodnie z adnotacją na zwrotce, sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w kopercie znajduje się również wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wątpliwości skarżącego co do doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej są całkowicie bezzasadne i nie poparte żadnymi dowodami. Skoro bowiem skarżący kasacyjnie nie przedłożył koperty, w której przesyłkę otrzymał i nie wykazał, że brak było wezwania o konieczności braków formalnych skargi kasacyjnej, przyjąć należy, że wbrew zarzutom zażalenia, pełnomocnikowi skarżącego skutecznie doręczono przedmiotowe wezwanie sądu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekła jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Jednocześnie NSA na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. uznał za stosowne dokonać z urzędu sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji oraz uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w ten sposób by w miejsce nazwiska skarżącego zamiast "B." wpisać "B.".