Postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II OZ 746/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 441/04 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 25 maja 2004 r[...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił J. S. przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 25 maja 2004 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, oddalonej wyrokiem tegoż Sądu z dnia 2 lutego 2006 r.

W wyniku zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 marca 2006 r. oddalającego wniosek J. S., który w dniu 13 marca 2006 r. wpłynął do Sądu, postanowienie to straciło swoją moc na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. a sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

W następstwie rozpoznania wniosku na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podane przez skarżącego okoliczności nie wskazują na to, iż spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów pozwalających na określenie jego faktycznej sytuacji finansowej, dotyczących zarówno jego jak i jego żony. Z powyższych przyczyn na podstawie art. 246 § 1 i 2 w związku z art. 260 p.p.s.a. Sąd I instancji orzekł jak na wstępie.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawca zarzucił, że odmowa przyznania mu prawa pomocy pozbawia mu możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem. Podkreślił on ponadto, że nie ma żadnych możliwości finansowych w wyniku czego wzrastają jego zobowiązania wobec osób bliskich i znajomych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie posiada usprawiedliwione podstawy:

Na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W przedmiotowej sprawie skarżący w swoim wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że podpisana przez niego ugoda sądowa, na podstawie której zrzekł on się praw do zajmowanego lokalu, pozbawiła go faktycznie całego jego majątku. W miesiącu styczniu uzyskał on dochód z tytułu umowy o dzieło w wysokości 130 zł. Wnioskodawca ma ponadto dziecko i żonę, z którą nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego.

Ustosunkowując się do wskazanych we wniosku informacji Sąd I instancji z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie dokonał takiej analizy, która pozwoliłaby na ustalenie czy wnioskodawca jest w stanie ponieść jakiekolwiek koszty postępowania w sprawie.

Wskazać należy ponadto że w świetle art. 255 p.p.s.a. sąd może zobowiązać stronę do złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie strony jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości. Analizy popartej tego typu dokumentami Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził, wobec czego doniosłości nabierają argumenty zawarte w zażaleniu a w szczególności zarzut o ograniczaniu prawa strony do sądu.

Stosownie do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.