Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1259/10, pozostawił wniosek P.P. o poznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 26 sierpnia 2010 r., nr WI.DW.IŚ.71110-38/10, w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w dniu 16 września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął wniosek uczestnika postępowania P. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 października 2013 r. uczestnik postępowania został wezwany do uzupełnienia w pkt 3 do 14 złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W wyznaczonym terminie uczestnik postępowania nadesłał kolejny formularz PPF również niewypełniony w pkt od 2 do 3 oraz w pkt 6, 8, 9, 11 zaś w pkt 5 ograniczył się do zapisu "zawiłość sprawy" oraz w pkt 10 wskazał, że uzyskuje dochód z tytułu umowy o pracę nie podając jego wysokości.
Zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy pozostawił wniosek P. P. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że pomimo upływu zakreślonego terminu uczestnik postępowania nie odpowiedział na wezwanie i nie wypełnił formularza - wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z wezwaniem.
Nie zgadzając się z powyższym zarządzeniem uczestnik postępowania wniósł sprzeciw.
Sąd Wojewódzki powołał treść art. 252 p.p.s.a. w świetle którego wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia), co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło.
Pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, przewiduje art. 257 p.p.s.a. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu.
Rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym. Jego przekroczenie musi powodować więc skutek w postaci zastosowania przez sąd rygoru przewidzianego w powyższym przepisie. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie otwiera stronie dodatkowego terminu do złożenia wypełnionego wniosku na wymaganym formularzu. W konsekwencji, rozpoznanie zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., sprawy przez sąd nie oznacza otwarcia dla strony nowego, dodatkowego terminu do dokonania czynności procesowej, o spełnienie której była już wzywana.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P.P. wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia 9 października 2013 r. wnioskodawca został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, wnioskodawca we wskazanym zakresie nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.
Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r. pozostawił wniosek P. P. bez rozpoznania.
Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.