Postanowienie NSA z 13 września 2005 r., II OZ 752/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 13 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. i J. S.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 38/04 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Skład

Sędzia NSA Jadwiga Kosowska przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi B. i J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Dnia 13 września 2005 r.

Postanowieniem z dnia 10 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. i J. S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż skarżący uzyskują łączny dochód w kwocie 1072,83 zł, na który składają się renta, którą otrzymuje skarżący, dochód z prowadzenia sezonowej działalności gospodarczej oraz dochód z płatnych praktyk zawodowych otrzymywany przez syna skarżących. Ponadto skarżący są właścicielami pojazdu Fiat 125p, a ich syn jest właścicielem Opla Astry. Uwzględniając stan majątkowy skarżących Sąd uznał, że nie kwalifikują się oni do przyznania prawa pomocy w sprawie.

W zażaleniu na to postanowienie B. i J. S. wnieśli o jego zmianę poprzez przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu podnieśli, iż kwota uzyskiwanego dochodu musi wystarczyć n pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania i zakupem leków. Faktycznie rodzinie skarżących do dyspozycji pozostaje kwota 400 zł, co uniemożliwia im poniesienie jakichkolwiek kosztów, w szczególności kosztu ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Skarżący nie są w stanie także poczynić jakichkolwiek oszczędności. Samochód Opel Astra jest jedynie współwłasnością syna skarżących i to drugi współwłaściciel ponosi wszelkie koszty związane z jego eksploatacją. Skarżący podnieśli, że odmowa przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi przeszkodę uniemożliwiającą im skorzystanie z ustawowego prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny badając zaskarżone postanowienie uznał, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, jako nie posiadające uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny badając zaskarżone postanowienie w granicach podniesionych zarzutów i po zapoznaniu się z materiałem sprawy uznał, iż zarzuty te nie są zasadne. Ocena zaskarżonego postanowienia sprowadza się w zasadzie do tego, czy zgodne z prawem była odmowa przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jak wynika z ustaleń Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie skarżący jest osobą uzyskującą stały miesięczny dochód w kwocie 1072,83 zł., na który składa się świadczenie rentowe, dochód z działalności gospodarczej oraz dochód z praktyk syna skarżących. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone w sprawie okoliczności nie wskazują w sposób oczywisty na niemożność poniesienia przez skarżącego jakichkolwiek kosztów postępowania.

Zauważyć należy iż instytucja prawa pomocy w zakresie obejmującym zarówno zwolnienie od kosztów jak i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika ma charakter wyjątkowy i jest stosowana wobec osób o bardzo trudnej sytuacji materialnej, czyli takich, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są jakichkolwiek środków do życia, lub środki te są tak bardzo ograniczone, iż wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący, jako osoba otrzymująca stały, miesięczny dochód nie może zostać uznany za osobę, wobec której istnieje możliwość zastosowania pełnego zwolnienia od kosztów sądowych.

Jeżeli więc Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając sytuację materialną skarżącego i odmówił przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, to wydanemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia wymienionych w zażaleniu przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosując bowiem instytucję przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym uczynił to w zgodzie z obowiązującymi przepisami.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.