Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2005 r. (sygn. akt VII SA/Wa 522/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie wyroku z dnia 20 kwietnia 2005 r. Sąd podkreślił, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, iż W. S. w okresie od 19 kwietnia 2005 r. do 2 maja 2005 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, nie mając w tym okresie "do dyspozycji" nikogo z domowników. Skarżący zaznaczył ponadto, iż odbierając zwolnienie lekarskie nie sprawdził dokładnie "zapisów o możliwości chodzenia".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej w postępowaniu procesowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Odwołanie się w/w przepisie do braku winy powoduje, iż przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie, obiektywne występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym we właściwym czasie. Istnienia takich obiektywnych przeszkód w terminowym złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący nie wykazał. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, chorobę wymagającą hospitalizacji, nagłą - obłożną chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar.
Natomiast zwolnienie lekarskie (w szczególności, gdy z zaleceń lekarskich wynika, iż chory może chodzić) nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu (wyrok NSA z 1 marca 1999 r., II SA 45/99, LEX nr 46785). Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę. Należy zwrócić uwagę, iż skarżący mógł bez żadnych przeszkód sporządzić i nadać pismo przez pocztę.
Sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim nie stanowi bowiem przeszkody w terminowym sporządzeniu i wniesieniu pisma przez skarżącego. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że do pełnienia obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (E. Iserzon, J. Staraniek., Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136).
Ze wskazanych powodów nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem zażaleń w jakimkolwiek zakresie uchybiają prawu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miał obowiązek orzec jak w sentencji.