Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 1082/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wstrzymał wykonanie decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 17 października 2005 r. (nr [...]) utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 14 czerwca 2005 r. ([...]) nakazującej skarżącej firmie [...] Sp. jawna rozbiórkę dwukomorowego osadnika ścieków zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w [...]
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu podniósł, że wykonanie decyzji wyrządzi mu znaczne szkody, zwłaszcza że: eksploatuje przedmiotowy osadnik zgodnie z jego przeznaczeniem, odprowadzając do niego ścieki ze zlokalizowanego na tej samej działce pawilonu, rozbiórka osadnika spowoduje konieczność zamknięcia pawilonu i pogorszy warunki sanitarne, skarżący nie jest właścicielem działki i osadnika dlatego nie może dokonać jego rozbiórki bez zgody właściciela, który wybudował go już w 1988 r., posiada zgodę właściciela działki na wykonywanie prac renowacyjnych, pozwalających na prawidłową i bezpieczną eksploatacje osadnika, osadnik nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, ponieważ funkcjonuje od 1988 r. i położony jest w znacznej odległości od rurociągu gazowego.
Zdaniem Sądu, argumenty skarżącego czynią zasadnym zgłoszony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i z tego też względu Sąd - na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) – wstrzymał wykonanie zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga fakt, że natychmiastowa rozbiórka osadnika ścieków, niezależnie od związanych z tym kosztów, niewątpliwie negatywnie wpłynęłaby na warunki sanitarne pawilonu handlowego jako ściśle związanego z działalnością gospodarczą Spółki, uniemożliwiając normalne prowadzenie tej działalności, powodując w rezultacie znaczne straty finansowe.
Sąd drugorzędne znaczenie przypisał miejscu ich usytuowania tj. w odległości 11 m od gazociągu wysokiego ciśnienia, co jak wynika z akt sprawy ma miejsce od 1988 r. i nie powoduje bezpośredniego zagrożenia dla bezpieczeństwa osób i mienia.
Zażalenie na to postanowienie złożył uczestnik postępowania Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. w Warszawie Regionalny Oddział Przesyłu w Tarnowie zarzucając mu naruszenie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, naruszenie prawa procesowego tj. art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 Kc poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, niezgodność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że kolizja osadników ścieków z gazociągiem wysokiego ciśnienia trwa od 1988 r., podczas gdy kolizja powstała wskutek przebudowy dawnego szamba w 2003 r. Z tych względów uczestnik postępowania wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże postanowienie w tym względzie nie może stanowić surogatu zasadniczego rozstrzygnięcia sprawy, innymi słowy, nie może być ono zdeterminowane oceną kwestionowanej decyzji z punktu widzenia jej prawidłowości.
Z konstrukcji powołanej wcześniej normy prawnej wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie stanowisko Sądu pierwszej instancji, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za trafne. Sąd słusznie przyjął, iż wykonanie decyzji może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, zwłaszcza strat finansowych jakie może ponieść strona w przypadku rozbiórki osadnika ścieków. Bez wątpienia wykonanie zaskarżonej decyzji negatywnie wpłynęłoby na warunki sanitarne pawilonu handlowego uniemożliwiając normalne prowadzenie w nim działalności gospodarczej. Decyzja nakazująca rozbiórkę w przypadku jej wykonania a następnie ewentualnego uchylenia przez sąd jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które może spowodować wyrządzenie stronie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki.
Należy również wskazać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięciem tymczasowym tylko na czas trwania postępowania sądowego. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Złożone zażalenie ani nie podważyło zgodności z prawem kwestionowanego postanowienia ani nie wskazało okoliczności świadczących o braku przesłanek do wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Twierdzenie uczestnika postępowania, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. nie zostało niczym poparte, ani uzasadnione.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy zauważyć, iż Sąd wydając postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji rozbiórkowej kierował się wyłącznie przesłankami z art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny tego postanowienia analizuje niniejszą sprawę również tylko pod kątem prawidłowego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 61 § 3 w/w ustawy, które w niniejszej sprawie było dokonane właściwie. Wbrew wywodom uczestnika postępowania Sąd podał zarówno faktyczne, jak i prawne uzasadnienie swego stanowiska i dlatego skarżone postanowienie należało uznać za zasadne.
Ponadto stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu dokonane zostały na podstawie analizy zebranych dokumentów, a ich ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej i jest zgodna ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.