Uzasadnienie
Wnioskiem z 27 marca 2017 r. O.P. (dalej: "Skarżący") wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] czerwca 2016 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie, argumentując, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego nieodwracalne skutki w postaci utraty życia lub doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu z uwagi na [...]. Podniósł także, że wykonanie zaskarżonej decyzji naruszy jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w wyniku rozłąki z matką.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2742/17, odmówił wstrzymania wskazanych powyżej decyzji. W uzasadnieniu sąd wskazał, że fakt zobowiązania skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen nie oznacza automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podniósł, że Skarżący nie wykazał wystąpienia powyższych skutków, a jedynie powołał się na okoliczności, które w naturalny sposób wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym, że zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka więź łącząca dorosłe dzieci i ich rodziców co do zasady nie zasługuje na ochronę prawną przewidzianą w tej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem Sądu Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych faktów potwierdzających realność swoich obaw w kontekście [...], ani nie podał żadnych szczegółowych okoliczności potwierdzających to zagrożenie.
Podkreślił, że okoliczność możliwości [...] nie stanowi o naruszeniu podstawowych praw człowieka i nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd uznał także, że kwestia ogólnej sytuacji w kraju pochodzenia Skarżącego również nie została powiązana z jego indywidualną sytuacją i nie uzasadniała wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący pismem z 13 grudnia 2017 r. wniósł zażalenie, w którym przytoczył argumenty analogiczne do powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Skarżący wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Odnosząc się do kwestii zagrożenia życia i zdrowia Skarżącego na skutek [...] należy, wskazać, że powoływał się on jedynie na [...]. W tym miejscu wskazać należy, że [...]. Tym samym argumentację tę należy uznać za wskazującą jedynie na możliwość zaistnienia takiej sytuacji, w związku z czym nie sposób jednoznacznie połączyć jej z osobą Skarżącego.
Również argument dotyczący [...] nie można uznać za okoliczność przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych aktów. [...]. Odnotować przy tym należy, co słusznie zauważył sąd I instancji, że Skarżący przytaczając ten argument nie powiązał go ze swoją osobą i nie wskazał, iż po powrocie do kraju pochodzenia [...].
Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych aktów w ocenie Sądu nie może przemawiać również fakt, że powrót Skarżącego do kraju pochodzenia naruszy jego prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w wyniku rozłąki z matką. Podzielić w tym zakresie należy spostrzeżenia sądu I instancji, że argumentacja Skarżącego w rzeczywistości dotyczy nie jego osoby, ale jego matki, która po wyjeździe Skarżącego z Polski zostanie sama z mężem na gospodarstwie rolnym. Dodatkowo należy odnotować, że w toku przesłuchania [...] r. Skarżący zeznał, że często zmienia miejsce zamieszkania, które jest związane z wykonywana przez niego pracą. Powyższe wskazuje, że nie prowadził on z matką wspólnego gospodarstwa rodzinnego i nie pozostawał na jej utrzymaniu.
W konsekwencji powyższego w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością ochrony życia rodzinnego jako więzi matki z dorosłym, samodzielnym dzieckiem, co prawidłowo ustalił sąd I instancji. Tym samym ryzyko naruszenia więzi, na którą powołuje się Skarżący, nie może zostać uznane za przesłankę przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych aktów.
Biorąc pod uwagę powyższą argumentację należy stwierdzić, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonych decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez niego ochrony tymczasowej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na zatem uwzględnienie, w związku z czym zaskarżone postanowienie wraz z zaprezentowaną w nim argumentacją należy uznać za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.