Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił T.P. wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Sąd I instancji wskazał, że w skardze na opisaną wyżej decyzję strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską pozbawi go możliwości kultywowania i rozwijania pasji, jaką jest łowiectwo. Wykonanie decyzji naraża także na straty prowadzoną przez niego spółkę. Skarżący posiada stacje benzynowe i rozlewnię gazu, prowadzi motel i restaurację A.. Strona wskazała, że w restauracji serwowane są przede wszystkim tradycyjne potrawy myśliwskie, a kuchnia myśliwska jest głównym czynnikiem przyciągającym gości. Natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci konieczności zamknięcia restauracji ze względu na uniemożliwienie zaopatrywania jej w mięso pochodzące z prowadzonej przez stronę działalności łowieckiej.
W ocenie Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumenty dotyczące braku możliwości rozwijania pasji, jaką jest łowiectwo, nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Niezadowolenie strony z powodu braku możliwości prowadzenia działalności łowieckiej nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnymi do odwrócenia skutkami. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia również, w ocenie Sądu I instancji, brak możliwości zaopatrywania przez samego skarżącego prowadzonej restauracji w dziczyznę. Niedogodności, jakie w tym zakresie wynikają dla strony prowadzącej działalność gospodarczą nie są równoznaczne z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i nie powodują trudnego do odwrócenia skutku.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę konieczności złożenia broni do depozytu policyjnego, co może spowodować nieodwracalne skutki w postaci jej dewastacji. Podkreślił, że posiadana przez niego broń ma dużą wartość historyczną i pamiątkową. Skarżący podał także, z jego doświadczenia wynika, że broń w depozycie policyjnym jest niewłaściwie przechowywana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Niewątpliwie brak możliwości rozwijania pasji, jaką jest łowiectwo, nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Trudno również przyjąć, że brak możliwości samodzielnego polowania może w sposób nieodwracalny sposób wpłynąć na prowadzoną przez skarżącego restaurację, bowiem istnieje możliwość zaopatrywania się w konieczne produkty w inny sposób niż tylko poprzez własną działalność łowiecką.
Podkreślenia przy tym wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny rozstrzygnięcia pod kątem oświadczenia jakim dysponował Sąd I instancji rozpoznając wniosek. Argumenty uzasadniające wniosek, ale podnoszone na etapie zażalenia, uznać należy za spóźnione.
Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że okoliczności wskazane przez skarżącego w zażaleniu, nawet gdyby zostały podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Stosownie do treści art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Wykonanie powyższego obowiązku, według skarżącego, może doprowadzić do zniszczenia broni. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić. Szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie reguluje wydane z delegacji art. 24 ustawy o broni i amunicji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 roku (Dz.U. Nr 152, poz. 1609). Zgodnie z przepisami rozporządzenia, z czynności przyjęcia do depozytu broni i amunicji jednostka deponująca sporządza protokół, do którego dołącza opinię dotyczącą stanu technicznego broni sporządzoną przez specjalistę z zakresu rusznikarstwa (§ 2 ust. 1 rozporządzenia).
Broń i amunicję przyjętą do depozytu jednostka deponująca przechowuje w odpowiednio przystosowanym do tego celu pomieszczeniu, na zasadach określonych w przepisach dotyczących szczegółowych zasad i warunków przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (§ 3 rozporządzenia) Ponadto jednostka deponująca jest obowiązana do konserwacji broni i przechowywania jej w sposób zapobiegający pogorszeniu jej stanu technicznego (§ 5 rozporządzenia), a nad wykonaniem tego obowiązku czuwa specjalnie do tego powoływana komisja, o której pracach właściciel broni jest powiadamiany i w których może uczestniczyć (§ 6 rozporządzenia). Kolejnym zabezpieczeniem interesów właściciela broni jest możliwość dostępu do broni czy to w celu okazania osobom zainteresowanym jej nabyciem czy też w celu oceny stanu broni (§ 8 rozporządzenia). W świetle cytowanych wyżej przepisów nie można obaw skarżącego uznać za uzasadnione.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.