Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydanym na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. i wpisanym do protokołu postanowieniem oddalił wniosek skarżących - B. M., W. T. i W. G. - o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Pismem z dnia 22 marca 2012 r. skarżący wnieśli o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania toczącego się przez WSA w Warszawie.
Postanowieniem z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1126/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 22 marca 2012 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu (art. 163 § 1 p.p.s.a.). Katalog przypadków, w których dopuszczalne jest zażalenie na określone postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera art. 194 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie przewiduje zażalenia na oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania. Również żaden przepis szczególny ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zaskarżalności takiego postanowienia w drodze zażalenia. Od rzeczonego postanowienia nie przysługuje także skarga kasacyjna, gdyż postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie. W związku z tym, że na postanowienie o oddaleniu wniosku o zawieszenie postępowania nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia, to Sąd nie miał obowiązku uzasadniać tego postanowienia.
Zażaleniem B. M., W. T. i W. G. zaskarżyli powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wobec niedostatecznego wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W zażaleniu podniesiono, że powinnością Sądu jest takie sformułowanie uzasadnienia rozstrzygnięcia, które w wyczerpujący sposób wyjaśni podstawę prawną orzeczenia, zaprezentuje argumentację przemawiającą za przyjęciem takiej a nie innej podstawy prawnej oraz pozwoli prześledzić proces subsumcji normy prawnej do określonego stanu faktycznego. Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie ograniczył się w istocie do powołania art. 194 § 1 p.p.s.a. i lakonicznego, kilkuzdaniowego uzasadnienia jego zastosowania. Wydanie orzeczenia nastąpiło zatem, zdaniem skarżących, wbrew wytycznym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., przez co pozbawiono stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zgodnie natomiast z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został naruszony, bowiem Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonywujący przedstawił przesłanki, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Przede wszystkim Sąd I instancji przywołał treść przepisu regulującego kwestię uzasadniania postanowień ogłoszonych na rozprawie i wyjaśnił, dlaczego w niniejszej sprawie nie znajduje on zastosowania, co w konsekwencji skutkowało odmową sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 22 marca 2012 r.
Ponadto stwierdzić należy, że stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania wydane na rozprawie nie podlega uzasadnieniu przez sąd, jest zgodne z przepisami prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 407/10).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.