Postanowienie NSA z 15 lutego 2013 r., II OZ 76/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 895/12 odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w P. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2012r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 895/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił [...] Sp. z o.o. w P. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Sąd wskazał, że [...] Sp. z o.o. w P. została wezwana przez Sąd do usunięcia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, nadesłanie 4 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania w terminie 7 dni.

Wezwanie zostało doręczone w dniu 29 października 2010 r. na adres Spółki, które potwierdziła "W. W. – [...]" (k.14).

Wskazane braki strona skarżąca uzupełniła w dniu 12 listopada 2012 r.(data nadania przesyłki, k. 22), z tym że wpis uiściła w dniu 6 listopada 2012 r. (k.15) składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych.

We wniosku strona skarżąca wyjaśniła, że "ze względu na charakter prowadzonej działalności osoba uprawniona do odbierania korespondencji w terminie ich nadejścia nie przebywała w firmie. Wezwania te odebrała p. W. W., która nie jest pracownikiem firmy i przekazała je osobie uprawnionej dopiero w dniu 6 listopada 2012 r., tj. po upływie terminu". Skarżąca załączyła do wniosku oświadczenie W. W., z którego wynika, że jest szwagierką K. N. – dyrektora [...] Sp. z o.o. oraz że odebrała list z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...), ale oddała go do rąk U. N. w dniu 6 listopada 2012r. W przekonaniu strony skarżącej, uchybienie terminu nie było więc zawinione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu okoliczność, że przesyłkę odebrała osoba niebędąca pracownikiem firmy i dopiero w dniu 6 listopada 2012 r. przekazała ją właściwej osobie nie świadczy o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, sprawą wewnętrzną skarżącej jest taki dobór pracowników, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie firmy, natomiast zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w stosunku do osób trzecich obciążają osobę prawną (pracodawcę) zatrudniającego tegoż pracownika (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 11 maja 2010r., I SA/Go 153/10).

Poza tym, jak wynika z akt administracyjnych, W. W. odebrała również decyzje organów obu instancji, co wskazuje na to, że była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, pomimo iż – jak twierdzi strona skarżąca – nie jest jej pracownikiem.

Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

Na powyższe postanowienie skarżąca Spółka złożyła zażalenie, w którym podniesiono, że dokumentacją w firmie zajmuje się U. N., żona K. N. – prezesa Spółki. W/w osoby w dniach 28.10.2012 do nocy 5/6.11.2012 przebywały w Danii i dopiero po powrocie, w dniu 6.11.2012 r. W. W. przekazała im korespondencję z Sądu, a zatem strona nie miała możliwości w terminie uzupełnić braków skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Oceniając okoliczności mające uprawdopodobnić brak winy w naruszeniu terminu sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy oraz brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu jest bowiem stosowana jedynie w sytuacjach wyjątkowych, tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W rozpoznawanej sprawie należało podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, że Spółka nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Sąd I instancji zasadnie bowiem uznał, że okoliczność, że przesyłkę odebrała osoba niebędąca pracownikiem firmy i dopiero w dniu 6 listopada 2012 r. przekazała ją właściwej osobie nie świadczy o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Brak ustanowienia osoby odpowiedzialnej za przyjmowanie korespondencji podczas nieobecności osoby zajmującej się dokumentacją w firmie świadczy o błędnej organizacji działalności Spółki i nie może stanowić przesłanki do przywrócenia terminu. Skarżąca powinna zabezpieczyć się w tym zakresie na wypadek otrzymania korespondencji, na którą trzeba będzie odpowiedzieć w zakreślonym terminie, pod rygorem ujemnych skutków procesowych. Podkreślenia bowiem wymaga, że zainicjowanie wniesieniem skargi postępowania sądowego jest równoznaczne z tym, że sąd będzie kierował do stron wezwania i zakreślał stosowne terminy do dokonania czynności procesowych, a strona winna się z tym liczyć i w odpowiedni sposób przygotować na wymianę korespondencji z sądem.

Słusznie też zauważył Sąd I instancji, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że W. W. odbierała korespondencję kierowaną do Spółki, w szczególności decyzje organów obu instancji, co wskazuje na to, że była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.