Uzasadnienie
II OZ 76 / 14
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącego A. F. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w piśmie z dnia 7 listopada 2012 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, zaś w dniu 11 grudnia 2012 r. nadesłał wypełniony formularz PPF. Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie między innymi zaświadczenia o składnikach majątku nieruchomego jego i żony, udokumentowania miesięcznych wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem, przedłożenia zaświadczenia pracodawcy o wysokości zarobków żony skarżącego. W piśmie z dnia 4 lutego 2013 r. skarżący zawarł prośbę o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, dołączając kartę leczenia szpitalnego. Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2013 r. przedłużono mu termin do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o 7 dni.
Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, jednak Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r., (sygn. akt II OZ 666/13) uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, wskazując, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu lub gdy zawiera braki formalne.
Zarządzeniem z dnia 12 września 2013 r. skarżący został wezwany do przedłożenia dokumentów, o które był wcześniej wzywany zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2012 r. w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania pod rygorem oddalenie wniosku. W dniu 10 października 2013 r. skarżący nadesłał pismo, w którym przedstawił swoją sytuację materialną i finansową.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na wstępie na swoje związanie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz to, że wniosek skarżącego jest kolejnym w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 maja 2012 r. oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zażalenie na nie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt II OZ 727/12.
Wskazując na szczególny charakter instytucji prawa pomocy określonej w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oraz dokonując szczegółowej analizy przesłanek wskazanych w tym przepisie, Sąd pierwszej instancji uznał złożone przez skarżącego oświadczenie za niewystarczające. Zawierało ono jedynie wskazanie niewielkich dochodów i bardzo lakoniczne uzasadnienie. Skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych dokumentów, o które był wzywany, które miałyby urzeczywistnić fakt jego bardzo trudnej sytuacji materialnej. Brak realizacji obowiązków nałożonych na skarżącego uniemożliwia faktyczną ocenę rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego i ustalenia, czy rzeczywiście nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek, czy choćby pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie przedstawiając części informacji pozwalających na rzetelną i obiektywną ocenę jego możliwości płatniczych, nie uczynił zadość tym wymaganiom.
Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. F., wnosząc o jego uchylenie lub ponowne rozpoznanie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeśli wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.).
Uwzględniając treść powyższych norm prawnych stwierdzić trzeba, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie z uwagi przede wszystkim na brak współpracy skarżącego z Sądem w zakresie realizacji kierowanych do niego wezwań. Znamienny pozostaje przy tym fakt, iż rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kolejnym w sprawie, w którym skarżący wykazanie swojej sytuacji finansowej ogranicza zasadniczo do wypełnienia formularza PPF. Tymczasem sama lektura formularza złożonego w niniejszej sprawie nie pozwala przyjąć, iż jest on osobą, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący wraz z żoną osiągają stałe dochody oraz posiada nieruchomość. Nie została natomiast w ogóle wykazana kwestia ponoszonych wydatków. Tymczasem zwolnienie od zasady ponoszenia kosztów sądowych strony związanych z jej udziałem (art. 199 P.p.s.a.) może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona w sposób nie budzący wątpliwości wykaże, że jej sytuacja uprawnia ją do skorzystania z prawa pomocy. Skarżący nie wypełnił obowiązków wynikających ze spoczywającego na nim ciężaru dowodowego, bowiem nie przedstawił dokumentów na podstawie, których dałoby się ustalić, jakimi środkami dysponuje i na jakim poziomie kształtują się jego koszty utrzymania.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.